- Odsłony: 157
Wolność to fundamentalna wartość oznaczająca brak zewnętrznego przymusu i możliwość dokonywania własnych wyborów zgodnie z własną wolą. Obejmuje ona sfery osobistą (brak zniewolenia), polityczną (prawa obywatelskie, swoboda wypowiedzi) oraz społeczną. Jest to pojęcie wielowymiarowe, łączące się z odpowiedzialnością za decyzje i samostanowieniem, często ograniczane przez prawo i dobro wspólne. Do głównych rodzajów wolności zaliczamy: wolność słowa (prawo do pozyskiwania i rozpowszechniania informacji), wolność wyznania (możliwość wyznawania religii lub jej braku), wolność osobista (brak bezprawnego pozbawienia wolności). W najprostszym ujęciu wolność opisuje sytuację braku zewnętrznego przymusu. Na dzień 17 marca 2026 roku (wtorek) od godz. 9.00, została zaplanowana Międzynarodowa Konferencja Naukowa na temat: Wolność: tworzenie, zdobywanie, posiadanie, organizowana przez Wyższą Szkołę Ekonomiczną w Stalowej Woli i Fundację Campus w Stalowej Woli. Zgłoszenia należy przesyłać drogą mailową za pomocą Karty Zgłoszenia znajdującej się pod adresem https://pedkat.pl/konferencje/karta-zgloszenia do dnia 15 marca 2026 roku.
- Odsłony: 87
Z okazji Dnia Kobiet w imieniu całej Redakcji życzę Wszystkim Kobietom, a szczególnie naszym Mamom, Babciom, Siostrom, Znajomym i Bliskim, także współpracującym z naszą Redakcją, wiele błogosławieństwa Bożego, radości, miłości i cierpliwości, uśmiechu, szacunku i wdzięczności ze strony każdego człowieka.
Ogarniamy Was naszą modlitwą, prosząc Pana dla Was o zdrowie, siły w codziennej posłudze jaką czynicie wobec każdego człowieka. Niech Pan da Wam siłę, cierpliwość, wytrwałość w codziennej posłudze jaką okazujecie i świadczycie drugiemu człowiekowi.
Niech postawa Marty i Marii będzie zawsze Wam bliska.
W duchu wdzięczności – Redaktor Naczelny – ks. Jan Zimny
- Odsłony: 91
Chciałoby się do tych ważnych, istotnych słów jeszcze dodać kolejne, nie bądź tchórzem, nie bądź mięczakiem, ale zawsze bądź sobą, bądź prawdziwym człowiekiem. W przestrzeni w jakiej żyjemy spotykamy wielokrotnie ludzi, którym brak jest odwagi cywilnej, brak jest pewności siebie, stąd funkcjonują jak ludzie wycofani, jak ci, którzy tracą siłę własnej tożsamości. Odwaga, to nie tylko działanie na pograniczu ryzyka, ale przede wszystkich funkcjonować na co dzień w duchu prawdy. Czyli inaczej rzecz ujmując, miej odwagę żyć, bo umrzeć każdy potrafi. Oczywiście, że można różnie żyć. Jedni żyją na kredyt, inni żyją w zakłamaniu, jeszcze inni żyją jako tchórze, ale jest wielu, którzy żyją prawdziwym życiem. Każdy z nas – co prawda ujmują czysto po ludzku - doświadcza momentów zwątpienia, bólu, bezsilności. Czasem wydaje się, że łatwiej byłoby się poddać, zamknąć w swoim świecie, odpuścić marzenia. Ale to właśnie wtedy potrzeba największej odwagi – by podnieść się, spojrzeć w przyszłość i powiedzieć: „To jest moje życie i zrobię wszystko, by je przeżyć w pełni”. Do tej pełni życia konieczna jest odwaga, która nie polega tylko na wielkich czynach, spektakularnych sukcesach czy podróżach na koniec świata. Odwaga – to także codzienne wybory – wstanie z łóżka mimo smutku, podjęcie próby kolejny raz mimo wcześniejszych porażek, odwaga - to mieć świadomość by nie zmarnować swojego życia, każdej chwili danej nam danego dnia.
- Odsłony: 86
Gdy od kilku dni w tłoku informacji pojawiło się zagrożenie, tym samym u wielu pojawia się oznaka utraty nadziei. Utrata nadziei prowadzi do śmierci. Nie możemy więc pozbawiać się nadziei. Od chwili, gdy na horyzoncie ziemskim pojawiły się potwory śmierci, wielu – z racji na moją akademicką pracę w pewnej formacji - stawia mi pytanie, co będzie dalej? Ze spokojem i właściwym sobie przekonaniem odpowiadam: nie traćmy nadziei, bo będzie dobrze. Skąd taka pewność i wiara, pyta wielu, Czyż to tylko przekorna odpowiedź, a może jakaś intuicja, bądź zdobyta z tajemnych źródeł wiedza? W tej odpowiedzi ukryta jest rzeczywiście prawda. Owszem, noszę w sobie wewnętrzne przekonanie, szczególnie oparte na zdrowej i ponad ludzkiej nadziei, że wszystko dobrze się ułoży. Pomimo moich, co prawda tylko prostych ludzkich zapewnień, wielu słysząc o perspektywie nadziei, iż wszystko zakończy się pozytywnie, z niedowierzaniem kończy temat. Co gorsza, pytający to nie tylko ludzie prości, a przede wszystkim agnostycy, lecz są to niejednokrotnie ludzie wiary, wiary w Tego, który nie jest zapomnieniem, lecz żywym i zatroskanym o człowieka. Być może takich moich rozmówców filozofią jest teza, że wygnańcem bywa się nie tylko w ojczyźnie, lecz we własnym domu czy we własnym pokoju. Wiedzieć należy, że nasza ojczyzna mieście się także w naszym ciele. Na tej ziemi jest coś, co zasługuje na życie.
- Odsłony: 443
Przez lata robiłem nagonkę na Kościół. Pisałem artykuły, komentarze, teksty pełne pogardy. O księżach, o „klechach”, o zakonach. Zrównywałem wszystkich z błotem jednym zdaniem. Czułem się sprawiedliwy. Moralnie wyższy. Przekonany, że demaskuję hipokryzję i mówię w imieniu „rozsądnych ludzi”. Wczoraj trafiłem na tekst Bernardynek - Święta Katarzyna „Franciszek i Kościół – miłość wymagająca”. Zamiast przejść dalej, zagotowałem się. Nie zgadzałem się. Bolało mnie to, co czytałem. Więc zrobiłem to, co umiałem najlepiej — zaatakowałem. Zadzwoniłem do sióstr około godz. 19.00 przez Messengera. Odebrała jedna z nich. I wtedy wylałem wszystko. O pieniądzach. O zakłamaniu. O księżach. O zakonnikach. O tym, że pasożytują, że nie znają życia, że nie mają rodzin ani dzieci. Mówiłem długo. Ostro. Chamsko. Poniżająco. A ona… nie przerwała ani razu. Kiedy skończyłem, zapadła cisza. I wtedy spokojnie zapytała: „Czy wszystko już pan wypowiedział?” Warknąłem, że tak.
- Odsłony: 175
Jan Paweł II w encyklice Slavorum Apostoli i liście apostolskim Egregiae virtutis nawiązał do linii swoich poprzedników, zwłaszcza Leona XIII, który 30 września 1880 r. encykliką Grande munus rozszerzył na cały Kościół cześć tych dwóch świętych oraz Pawła VI, który listem apostolskim Pacis nuntius z 24 października 1964 r. ogłosił św. Benedykta patronem Europy. Papież Leon XIII w encyklice Grande munus przedstawił dziedzictwo świętych Cyryla i Metodego całemu Kościołowi i rozszerzył ich liturgię (5 lipca) na cały Kościół katolicki. W dokumencie papież podkreślił, że bracia z Salonik poprzez swoją działalność misyjną położyli duchowe i kulturowe fundamenty wśród Słowian i umocnili ich więź z Rzymem. Biskup Rzymu przedstawił ich życie i dzieło apostolskie, zwłaszcza relacje ze Stolicą Apostolską oraz troskę, jaką papieże poświęcali dziedzictwu Cyryla i Metodego. Jednocześnie podkreślił ich znaczenie dla jedności Kościoła i zachęcił do ochrony i umacniania tego dziedzictwa. Dla większości ludzi dzień 31 grudnia 1980 r. był dniem pożegnania starego roku i powitania nowego. Być może niewielu mieszkańców Europy, nie mówiąc już o Europie Wschodniej, zamkniętej tak zwaną żelazną kurtyną, zdawało sobie wówczas sprawę, jak ważny był to dzień. Papież Jan Paweł II w liście apostolskim Egregiae virtutis wyniósł naszych słowiańskich apostołów – św. Cyryla i św. Metodego – na współpatronów Europy. Napisał: „Ponieważ zaś stulecie to przypada w roku, w którym Kościół uroczyście wspomina 1500 rocznicę urodzin św. Benedykta, ogłoszonego w 1964 roku przez czcigodnego mego poprzednika, Pawła VI, Patronem Europy, wydało się, że patronat ten w stosunku do całej Europy jeszcze pełniej zostanie uwydatniony, gdy do wielkiego dzieła świętego Patriarchy Zachodu dołączymy szczególne zasługi owych dwóch świętych braci, Cyryla i Metodego”. Papież Jan Paweł II często przypominał, że Europa ma dwa płuca – Wschód i Zachód. Kościół musi oddychać tymi dwoma płucami. Podniesienie świętych z Europy Wschodniej – św. Cyryla i św. Metodego – do rangi współpatronów Europy ma ogromne znaczenie. Europa będzie naprawdę spójna tylko wtedy, gdy Wschód i Zachód będą nieustannie poznawać się pod względem kultury i duchowości oraz wzajemnie się szanować. Tak, jak wielką postacią Europy Zachodniej jest św. Benedykt z Nursji, tak Europa Wschodnia dała światu dwóch świętych braci z Salonik, którzy pomimo narastających napięć i zbliżającego się rozłamu, przynieśli do Europy Środkowej i Zachodniej przesłanie pokoju i braterstwa między narodami. Żywili wielki szacunek dla Bizancjum i Stolicy Piotrowej.
- Odsłony: 198
Przyjmuje się, że to osoba, instytucja lub idea ciesząca się powszechnym szacunkiem, uznaniem i zaufaniem, często ze względu na wiedzę, doświadczenie, moralność lub pozycję, co daje jej wpływ na innych. Może to być ktoś, kogo naśladujemy, wzór do naśladowania, a także formalna władza lub autorytet moralny. Autorytetem może cieszyć się nauczyciel, przywódca, naukowiec, rodzic lub coś np. pismo, instytucja, co budzi podziw i poważanie. Szacunek, jakim obdarza się daną osobę lub instytucję, wynikający z jej kompetencji, powagi lub pozycji. Najczęściej cechami związanymi z autorytetem to: wiedza i kompetencje, posiadanie specjalistycznej wiedzy lub umiejętności, postawa moralna, wzorowe postępowanie, prawdomówność, sprawiedliwość, charyzma i inteligencja, zdolności przywódcze i wysoka inteligencja emocjonalna, zaufanie, ponieważ jest postrzegany jako bezstronny i godny wiary. Bacząc na wciąż duże zainteresowanie ta problematyką Wyższa Szkoła Ekonomiczna w Stalowej Woli i Fundacja Campus w Stalowej Woli organizują w dniu 10 luty 2026 roku (wtorek) od godz. 9:00 Międzynarodową Konferencję Naukową na temat: Autorytet – istota i jego rodzaje. Konferencja będzie prowadzona online. Ostateczny termin zgłoszeń: 08.02.2026 roku. Zgłoszenia prosimy składać za posrednictwem strony internetowej: www.pedkat.pl zakładka KONFERENCJE - gdzie jest zamieszczona Karta zgłoszenia.
- Odsłony: 165
Świat jest książką i ci, którzy nie podróżują, czytają tylko jedną stronę. Zatem, aby przeczytać więcej stron książki, należy podróżować. Podróże to jedyna rzecz, na którą wydajemy pieniądze, a stajemy się bogatsi. Zarażanie pasją podróżowania to piękna rzecz, która czyni drugiego człowieka bogatszym. Warto pamiętać, że podróżujemy nie po to, by uciec przed życiem, ale by życie nam nie uciekło. Z własnego doświadczenia mogę powiedzieć, że gdy raz połknie się podróżniczego bakcyla, to nie ma lekarstwa. Wiem, że będę szczęśliwie chory do końca moich dni. Taka jest rzeczywistość. Na chwilę obecną odwiedziłem 36 krajów. Ostatni wypad był do Japonii. Długo by trzeba pisać o tym, czego doświadczyłem. Warto pamiętać, że podróże nie tylko dają nam szansę na poznanie świata, ale wiele nas uczą. Podróżowanie to także nauka pokory. Nowe odkrycia, nowe przeżycia, nowe doświadczenia, nowe kontakty, ale także nowe wyzwania i trudności w podróży są drogą do wzbogacenia siebie w różne walory. Kilkudniowy pobyt w kraju kwitnącej wiśni udowodnił, że wciąż się czegoś nowego uczymy, wciąż coś odkrywamy, wciąż siebie poznajemy, wciąż jesteśmy zaskakiwani, wciąż doznajemy szoku z powodu tego, co poznajemy. (Poniżej kilka foto)