- Odsłony: 120
Dużo mówi się o dwóch policjantach, którzy w sobotę, choć sami zostali ranni, nie przestali walczyć o życie innych. Gdyby zabrakło ich odwagi, być może lista ofiar byłaby znacznie dłuższa. Wśród informacji o tych bohaterach pojawiła się jedna szczególnie poruszająca: obaj byli kiedyś ministrantami, a później lektorami. Ktoś powie, że to bez znaczenia. Ciekawe, że kiedy człowiek wychowany w Kościele czyni zło, natychmiast szuka się jego korzeni w religii. Kiedy jednak czyni dobro, szczególnie dobro wymagające heroizmu, jego religijne wychowanie nagle przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Wielu chętnie obarcza chrześcijaństwo winą za grzechy chrześcijan, ale niechętnie dopuszcza myśl, że może ono również wychowywać świętych i bohaterów. Nie twierdzę, że odwaga jest zarezerwowana dla wierzących. Twierdzę jedynie, że nie jest obojętne, czy młody człowiek przez lata klęka przed Bogiem, który oddał życie za innych, czy wychowuje się w przekonaniu, że najważniejsze jest jego własne życie.
- Odsłony: 165
Warto na początku zaznaczyć, że samotność to obiektywny stan fizycznego przebywania w pojedynkę, podczas gdy osamotnienie to subiektywne, bolesne uczucie odizolowania i braku głębokich więzi emocjonalnych, które może wystąpić nawet w tłumie. Samotność to sytuacja, w której wokół nas nie ma innych ludzi lub przebywamy sami z wyboru. Jej charakter bywa często neutralny lub pozytywny. Daje przestrzeń do życia w pojedynkę, do odpoczynku, refleksji, samorozwoju i budowania relacji z samym sobą. Natomiast osamotnienie to poczucie opuszczenia, niezrozumienia i braku bliskiej więzi z drugą osobą. Zawsze ma charakter pejoratywny i bolesny. Wiąże się z cierpieniem psychicznym, ma wymiar emocjonalny i subiektywny – można go doświadczać, siedząc w grupie znajomych lub w rodzinie. Biorą pod uwagę skalę zjawiska samotności i osamotnienia Wyższa Szkoła Społeczno-Gospodarcza w Przeworsku i Fundacja Campus w Stalowej Woli zaplanowali na dzień 17 listopada 2026 roku (wtorek), od godz. 9:00 zorganizowanie Międzynarodowej Konferencji Naukowej na temat: „Samotność i osamotnienie nie jedno mają imię”. Uczestnikami konferencji może być każdy, któremu bliska jest tematyka konferencji. Zgłoszenia na konferencję może przesyłam poprzez stronę internetową www.pedkat.pl zakładka KONFERENCJE. Ostateczny termin zgłoszeń upływa w dniu 15.11.2026 roku. Serdecznie zapraszamy.
- Odsłony: 68
Wszystko czyń, abyś nigdy nie był gwiazdą spadającą, lecz by to gwiazdy spadały ci do nóg. To jedno z marzeń wielu z nas. Gwiazdy od zawsze fascynowały ludzi swoim pięknem i tajemniczą naturą. Nie chodzi tu tylko o gwiazdy z ludzkiej rzeczywistości, ale również o te, które mają różne barwy, kształty i są odzwierciedleniem wielu innych odniesień. Iluż to z nas marzy bycie gwiazdą, iluż też pragnie spotkać jedną z nich. Wielokrotnie trzymamy wzrok utkwiony w gwiazdach, ale stopy są wciąż na ziemi. Jak się okazuje, każda gwiazda jest inna. Zapewne każdy z nas szukał w swoim życiu jakiejś gwiazdy. Każda z nich ma pewien swój blask, którym nas oświeca. Zazwyczaj, gdy mówimy o gwiazdach nasz wzrok unosimy ku górze. Są jednak gwiazdy, które świecą obok nas, które nas prowadzą. Tymi gwizdami są lub byli nasi rodzice, wychowawcy, znajomi, przyjaciele, a często spotkanie osoby. Ich blask życia nas zauroczył. Wielu uważa, że bycie gwiazdą nie jest czymś prostym i łatwym. W świecie kina czy teatru, był czas, gdy aktorki chciały zostać gwiazdami, teraz mamy coraz więcej gwiazd, które chciałyby zostać aktorkami. A iluż to z nas chodzi podziwiać szczyty gór i wzdęte fale morza, i szerokie nurty rzek, i przestwór oceanu, i kręgi gwiezdne, a przy tym o sobie zapominając.
- Odsłony: 66
Z głębokim niepokojem przyjmujemy doniesienia o przemocy wśród dzieci i młodzieży. Szczególnie boli fakt, że do dramatycznych wydarzeń dochodzi w szkołach, czyli w miejscach, które mają chronić młodych ludzi i pomagać im bezpiecznie wchodzić w dorosłość. Nie sposób też pozostać obojętnym wobec tragedii dotykających całe rodziny i cierpienia, które często pozostaje ukryte za drzwiami naszych domów. Myślimy o zagubionych i zranionych uczniach, przerażonych rodzicach, dramatach rodzinnych oraz często bezsilnych nauczycielach. Pytanie, które stawia sobie wielu z nas, brzmi po prostu: co stało się z naszym społeczeństwem i młodym człowiekiem? Młode pokolenie dorasta dziś w realiach zupełnie innych niż te, które pamiętamy z własnego dzieciństwa. Cyfrowy świat, samotność przed ekranem, presja rówieśnicza i nowe formy agresji to wyzwania, z którymi szkoła i dom muszą mierzyć się każdego dnia. W tym pędzie nie możemy jednak stracić z oczu spraw fundamentalnych: szacunku dla ludzkiego życia, godności drugiego człowieka, prawdy i odpowiedzialności. Jako biskupi, zatroskani o sprawy wychowania młodego człowieka, pytamy wprost: czy dbając o oceny i wyniki egzaminów, nie zapominamy o kształtowaniu sumień? Czy szkoła i dom pamiętają jeszcze, że edukacja pozbawiona formacji moralnej traci swój głębszy sens? Dostrzegamy ogromny trud, jaki każdego dnia podejmują rodzice, nauczyciele i wychowawcy. Wobec niepokojących wydarzeń wszyscy potrzebujemy jednak stanąć do rachunku sumienia. Naszym pierwszym zadaniem i powołaniem jest przecież miłość, a każdy grzech i krzywda są konsekwencją jej braku. Warto więc zapytać z perspektywy miłości: gdzie jej zabrakło? Kogo przegapiliśmy w codziennym pędzie? Czyich łez nie potrafiliśmy zobaczyć, czyjego wołania nie potrafiliśmy usłyszeć? Dopiero odpowiadając na te pytania, możemy nazwać po imieniu to, co stało się złem. Te pytania stawiamy również sobie i całej wspólnocie Kościoła.
- Odsłony: 65
Nie potrzeba wiary do tego, żeby kobieta wiedziała, że jest matką. I zabija dziecko. Wszystko w matce służy dziecku – układ hormonalny, krwionośny, cała przemiana materii działa pod kątem dobra dziecka. Jakże wstrząsająca jest relacja p. Leszczyńskiej, położnej z lagru w Oświęcimiu, która zeznaje, że z zagłodzonych kobiet rodziły się zdrowe, dobrze odżywione noworodki – matki sobą karmiły te dzieci. Przerwanie tego ciągu reakcji jest szokiem dla matki – urazem, którego skutki są nieodwracalne. Dziś wszyscy lekarze przyjmują już istnienie zespołu poaborcyjnego. Jest to obraz tak oczywisty, że teraz, po latach pracy w poradni nie pytam kobiety, czy przerwała ciążę, ale kiedy to miało miejsce – tak jednoznaczny jest obraz psychopatologiczny. Po chwili pierwszej ulgi, że już nie ma dziecka, przychodzi okres refleksji, żalu, że nie ma dziecka, trudne do zniesienia poczucie winy, które przekształca się w poczucie krzywdy i wreszcie następują zmiany charakterologiczne, głębokie, nieodwracalne zaburzenia. Zostaje w każdej kobiecie pamięć tego, co się stało, jak bolesny odcisk. Zmarnowane zdrowie psychiczne (a często także fizyczne) i zabite dziecko.
- Odsłony: 419
Pomimo, iż od paru dni grupa pielgrzymkowa nawiedza wiele sanktuariów, miejsc kultu religijnego, miejsc pamięci polskich bohaterów, miejsc wielu świętych, to nie można zapomnieć o Wiecznym Mieście, które stanowi centrum historii chrześcijaństwa. Dla katolików Rzym jest ziemskim sercem Kościoła, symbolem jedności wiary oraz bezpośrednim łącznikiem z czasami apostolskimi. Miasto to nie jest jedynie historyczną stolicą imperium, ale przede wszystkim Stolicą Piotrową i duchowym centrum całego katolickiego świata. Dlatego w dniu 09 października po Mszy świętej przy grobie św. Rity w Bazylice di Santa Rita i śniadaniu udaliśmy się do Orvieto, gdzie czekała na nas przewodniczka Magdalena. To tu znajduje się Katedra Wniebowzięcia NMP (Il Duomo, Cattedrale dell'Assunta), bez wątpienia jeden z najświetniejszych zabytków regionu Umbria, a może i nawet całych Włoch. Orvieto stało się jednym z głównych ośrodków kultu Bożego Ciała i znane jest z uroczystych procesji urządzanych tego dnia. Urzekający front kościoła to dzieło kilku różnych architektów. Według najnowszych badań prace nad fasadą zaczęły się jeszcze w XIII wieku. Katedra w Orvieto jest imponująca. Zarówno pod względem rozmiarów jak i samej sylwetki. Na tyle, że widać ją doskonale, pyszniącą się na szczycie tufowego wzniesienia, gdy podążamy Autostradą Słońca z Florencji w kierunku Rzymu.
- Odsłony: 257
W kolejnym dniu, czyli 07 października (środa) po śniadaniu ruszyliśmy do Loreto, gdzie znajduje się Papieskie Sanktuarium Świętego Domku (Santa Casa) - to jedno z najważniejszych sanktuariów maryjnych w chrześcijaństwie, w którego centrum znajduje się historyczny dom z Nazaretu, w którym według tradycji mieszkała Matka Boża. Sanktuarium Domu Świętego składa się z XV-wiecznej bazyliki oraz ze starożytnego Santa Casa. Na całym świecie znajdują się kopie Świętego Domku, wokół których tworzone są sanktuaria, m.in. w Pradze, Santa Fe (Nowy Meksyk, USA), a także w kilku miastach w Polsce. Święty Domek - to budynek z kamienia o wymiarach 8,5 m x 3,8 m x 4,1 m, z drzwiami po stronie północnej oraz parą drzwi od strony południowej i oknem po zachodniej. Zewnętrzne ściany domku to marmurowe płaskorzeźby, przedstawiające sceny z życia Maryi (znane z Ewangelii i apokryfów) oraz wyobrażenia proroków. Wewnątrz Santa Casa znajduje się rzeźba przedstawiającą tzw. Madonnę z Loreto. Historia tego budynku sięga co najmniej końca okresu krucjat. Według tradycji, jest to część domu z Nazaretu, w którym Maryja urodziła się i wychowała, doświadczyła zwiastowania i w którym mieszkał w dzieciństwie Jezus Chrystus.
- Odsłony: 385
Trudno się nie zgodzić z wyżej postawioną tezą. Ten, kto chociaż raz miał okazję być w Wiecznym Mieście, zapewne łatwo się przekonał, że przybywający tu pielgrzymi wracają inni, odmienieni. Ponadto łatwo się przekonać, że przybywający tu pielgrzymi pochodzą ze wszystkich stron świata. Jest to miejsce na ziemi do którego przybywają ludzie różnych kultur, wyznań, pochodzenia, profesji. W dniu 5 października 2026 roku na ziemię włoską przybyła ponad trzydziestoosobowa grupa pielgrzymów ze Stanów Zjednoczonych, której organizatorem jest Pani Krystyna Bladek z Biura Krystyna Travel LLC z Clifton, Nev Jersey z USA, dla Parafian z Kościoła Świętego Józefa z Passaic NJ, przewodnikiem jest Pan Piotr Dąbrowski, zaś opiekunem duchowym ks. Jan Zimny. Ci z zza oceanu do Rzymu przylecieli samolotem w dniu 5 października, zaś przewodnik i opiekun przylecieli z Polski. Po spotkaniu się na lotnisku Fiumicino, autokarem wszyscy udali się do Asyżu, by w roku Jubileuszowym, to jest w 800. rocznicę śmierci świętego Franciszka (1226-2026), zyskać odpust zupełny, a także w modlitwie za Jego wstawiennictwem polecać Bogu sprawy pokoju, rodzin, każdego osobiście. Z racji na przybycie do Asyżu już wieczorową porą, dopiero w kolejnym dniu, począwszy od Mszy świętej porannej w Bazylice Świętego Franciszka, po cały szereg wydarzeń duchowych, minął dzień w duchu modlitwy.
- Odsłony: 120
Drodzy Bracia i Siostry, dziękujemy naszemu miłującemu Bogu, Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu, który zgromadził nas jako rodzinę wiary z okazji uroczystej beatyfikacji arcybiskupa Fultona J. Sheena, syna Illinois, Stanów Zjednoczonych Ameryki, a właściwie całego świata. Przekazuję wam ojcowskie pozdrowienia Jego Świątobliwości Papieża Leona XIV, który raduje się z beatyfikacji swojego rodaka i brata w biskupstwie. Módlmy się za duszpasterską wizytę Ojca Świętego we Francji, która rozpoczyna się jutro. List apostolski Papieża Leona, ogłaszający, że arcybiskup Fulton Sheen może odtąd być nazywany błogosławionym, opisuje arcybiskupa jako „niestrudzonego głosiciela Ewangelii za pośrednictwem nowoczesnych środków komunikacji oraz gorliwego pasterza ożywianego zapałem misyjnym”. Spośród wielu jego cnót i posług szczególnie wyróżniają się dwie: to, że był ewangelizatorem, czyli głosicielem Ewangelii, oraz pasterzem misyjnym. Nie dziwi zatem, że trzy czytania liturgiczne dzisiejszej Mszy Świętej podkreślają misję ewangelizacji. To właśnie dlatego, że był gorliwym i twórczym ewangelizatorem oraz orędownikiem misji, Fulton Sheen zostaje nazwany błogosławionym, czyli szczęśliwym. Niektórzy z nas mogą jednak zadawać sobie pytanie: „Co jest błogosławionego w głoszeniu Ewangelii i wyruszaniu na misję?”. Wielu ewangelizatorów i misjonarzy, od początków Kościoła aż po nasze czasy, doświadczało odrzucenia, a nawet prześladowania. Dlaczego więc ogłaszamy Fultona Sheena błogosławionym? A może jest błogosławiony dlatego, że był gwiazdą radia i telewizji, znanym pisarzem, którego śledziły miliony wielbicieli, oraz podróżnikiem przemierzającym świat w czasie, gdy pełnił funkcję krajowego dyrektora Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary? Pytanie jednak pozostaje: jakim błogosławieństwem dzieli się z nami misyjny ewangelizator, arcybiskup Fulton Sheen? Spośród wielu wymiarów błogosławieństwa chciałbym skupić się na dwóch, wskazanych przez nasze dzisiejsze czytania liturgiczne i potwierdzonych w życiu oraz misji błogosławionego Fultona Sheena. Po pierwsze, misyjny ewangelizator jest błogosławiony darem komunii z Jezusem. Jak wyraźnie mówi Ewangelia, Zmartwychwstały Pan wybiera i posyła swoich przyjaciół, aby głosili Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Błogosławiony jesteś, gdy sam Pan cię dostrzega, wybiera i posyła! Wybrać samego siebie i iść tam, dokąd samemu chce się iść, nie jest misją i nie jest błogosławieństwem.
- Odsłony: 590
Ojcze Święty. Z szacunkiem dla urzędu, który został Ci powierzony jako następcy św. Piotra, oraz w jedności z Kościołem, który Chrystus zbudował na apostołach, zwracam się do Ciebie z tym listem otwartym. Nie robię tego lekkomyślnie. To, co skłania mnie do publicznego wypowiedzenia tych słów, to troska, która ostatecznie przewyższa wszelkie inne względy kościelne: zbawienie dusz. Salus animarum suprema lex — zbawienie dusz jest najwyższym prawem. Moje pytanie jest i proste, i poważne: czy proces synodalny rzeczywiście pomaga przybliżyć dusze do Chrystusa i do zbawienia wiecznego? To dla mnie pytanie decydujące. Ojcze Święty, w pełni zdaję sobie sprawę, że Urząd Piotrowy wiąże się z odpowiedzialnością, o której osoba spoza tego urzędu może jedynie snuć domysły. Właśnie dlatego piszę te słowa, nie z braku szacunku dla urzędu papieskiego, ale z miłości do tego urzędu. Piotr otrzymał bowiem od Chrystusa nie tylko zadanie jednoczenia braci, ale także umacniania ich w wierze: „…a ty, gdy się kiedyś nawrócisz, utwierdzaj braci swoich.” W końcu światu na niewiele zda się Kościół, który jedynie powtarza to, co świat sam już myśli. Potrzebuje on Kościoła, który z miłością, ale bez strachu, wskazuje mu na Chrystusa. Moje wątpliwości dotyczące Synodu o synodalności należy rozpatrywać w tym świetle. A zastanawiam się przede wszystkim, co to wszystko oznacza dla zwykłego wiernego, który od swojego Kościoła nie oczekuje niekończącego się procesu, lecz jasności w sprawie drogi do Boga. Ten list nie jest zatem oskarżeniem wobec konkretnych osobom. Nie chcę też odmawiać dobrych intencji wielu osobom, które szczerze zaangażowały się w proces synodalny. Dobre intencje zasługują na uznanie, jednak nie zwalniają nas z obowiązku zbadania owoców. W tym celu sam Chrystus dał nam proste kryterium: „Po owocach ich poznacie”. Dlatego uważam, że po latach synodalnych konsultacji, spotkań, raportów i dokumentów nadszedł czas, by z pełną otwartością zapytać o te owoce. Nie z cynizmu, ale z miłości do Kościoła. Nie z nostalgii za wyidealizowaną przeszłością, ale z troski o jego przyszłość. I nie po to, by toczyć wewnątrzkościelną walkę polityczną, ale dlatego, że za wszystkimi tymi dyskusjami znajduje się rzeczywistość, która jest nieskończenie ważniejsza: wieczne zbawienie dusz, które Chrystus powierzył swojemu Kościołowi. W tej trosce, przedstawiam Ci Ojcze Święty, następującą refleksję.