- Odsłony: 1383
Trudno jest pozostać obojętnym na los ludzki jaki zgotował „morderca” Narodowi ukraińskiemu. Reakcje każdego z nas, mogą być względem siebie zupełnie odmienne. Kto, jak reaguje na śmierć niewinnych ludzi, dzieci, osób starszych, żołnierzy, jak reaguje na biedę i katastroficzną sytuację tysięcy rodzin, na zniszczenia i biedę, to kwestia indywidualna. Nie mnie oceniać postawę ludzi, i tych, którzy już kolejny dzień wyczerpani pomagają, i tych co szczycą się tym, że przekazali drobny jakiś gest. To nie czas i pora na prowadzenie takiej refleksji. Dziś, to jest 12 marca (sobota) kolejny raz udałem się do punktu pomocy w Przemyślu, tym razem wraz z Pawłem Pogorzelskim i Nazarem Zaliskym z Ukrainy, wioząc 500 sztuk pączków i drożdżówek by przekazać je dzieciom i matkom szukających pokoju i schronienia. To było kolejne kilkugodzinne doświadczenie, poprzez które uświadomiłem sobie, kim jest człowiek wobec drugiego człowieka, i jaka jest jego wartość. Nasunęła mi się jedna zasadnicza prawda, że los jednego człowieka zależy od drugiego. I w tym miejscu nie były najważniejsze pączki, chociaż ich wartość przekazana wraz z uśmiechem, życzliwym słowem, pamięcią w modlitwie może być - i dla wielu zapewne była - iskrą nadziei. Tak, to prawda. Tym ludziom potrzeba nadziei. Nie bez powodu wielu z nich podchodząc, pytało wprost: „proszę księdza, co to będzie, jak długo to trwać będzie, dokąd będziemy tutaj, co z nami będzie?…”. To tylko przykładowe pytania. Wielu podchodziło pytając: gdzie można się wyspowiadać?, gdzie są księża, z którymi mógłbym/mogłabym porozmawiać?”. Jedna z wolontariuszek, która przyjechała z Gdańska na kilka dni by pomagać, z nutą skargi zapytała mnie: czy seminarium duchowne nie mogło by otworzyć dla nas wolontariuszy część obiektu, byśmy mogli się przespać, wykąpać po paru dniach wytężonej pracy?
- Odsłony: 1315
Jesteśmy wszyscy od kilku dni w większym lub mniejszym stopniu zaabsorbowani wydarzeniami wojny na Ukrainie. Tysiące ludzkich polskich serc otworzyło się na potrzeby uchodźców. Wielu bierze urlopy z pracy, wielu rezygnuje z innych obowiązków i udaje się na granice lub punkty pomocowe, by nieść pomoc, a tym samym mieć swoją cząstkę dobra w tym wielkim historycznym wyzwaniu. W dniu 08 marca 2022 roku miałem sposobność przetransportować dwie rodziny uchodźców z punktu pomocowego z Przemyśla – jedną do Łodzi, a drugą z Kijowa (sześcioosobową – matka, ojciec i czwórka dzieci w wieku: 9 miesięcy - Michał, 3 latka - Ola, Wiktoria i Narina – wiek szkolny) do Szczecina, którą pod swój dach przyjął Ks. Abp Andrzej Dzięga – Metropolita Szczecińsko-Kamieński. Dwaj starsi synowie zostali w Kijowie 
jako, że są w wieku poborowym. Ks. Abp otworzył tej konkretnej rodzinie drzwi swego domu, ale przede wszystkim otworzył swoje kochające serce. Jakże to budujące i zachęcające innych pasterzy Kościoła do takiego zachowania. Czy tak będzie? – a no zobaczymy. Wiadomą rzeczą jest, że również bp tarnowski podjął podobny krok. Czekamy na takie gesty także od innych pasterzy, kapłanów, matek "Kościoła" czyli sióstr zakonnych (niech nie boją się otworzyć furty klasztorne), ale także niech zostana otwarte przez- wielokrotnie deklarowanych - polityków, samorządowców. Nie jest sztuką dać z czyjejś kaszy pieniądze, lokale, okazać jakąś pomoc, ale mieć serce otwarte własne bez deklaracji i zasłony środkami innych. Umiej dać z twojego, a nie z dobra innych.
- Odsłony: 1239
Sobota, 5 marca 2022 roku, godz. 12:30. Po odbytych zajęciach dydaktycznych wyjeżdżam do Medyki i Przemyśla. To tam, między innymi, jest potrzeba bycia z tymi, którzy doznali i przeżywają ogromną traumę z zagrożenia życia. W takich chwilach każde słowo, każdy gest, każda pomoc, choćby niewielka, może spowodować coś, co trudno sobie wyobrazić. Kiedy znalazłem się na trasie A4 od Rzeszowa w kierunku Przemyśla, sznur samochodów z rejestracjami całej Europy, ciągnął się nieustannie,. Zapewne każdy podążał z jakąś misją do spełnienia. Gdy wjechałem na drogę prowadzącą już wprost na przejście graniczne w Medyce, musiałem odczekać kilka chwil w kolejce, zanim znalazłem się tuż przy granicy. Ze strony wszystkich służb doznawałem wielkiej uprzejmości, kultury, pomocy. Wielu stwierdzało, 
„no widzimy wreszcie jakiegoś księdza”. Pytano mnie od razu, skąd ksiądz jest? Odpowiadałem, że ze Stalowej Woli, - ach myśleliśmy, że z Przemyśla. Po zaparkowaniu samochodu przez ponad dwie godziny starałem się rozpoznać tutaj sytuację. Wielu widząc kapłana podejmowało rozmowę, wielu wyciągało rękę do powitania, co chwilę ktoś z boku lub wprost witając się powtarzał: Szczęść Boże, Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus. Pozdrowienia brzmiały w różnych językach. Wśród wielu tablic informujących o autobusach, osób gotowych zabrać uchodźców w różne kierunki Polski i Europy, napotkałem na punkty świadków Jehowy. Podszedłem do nich pytając, czy na kogoś czekają? – Odpowiedzieli „czekamy na swoich braci i siostry, i zabieramy ich do naszych wspólnot”. No dobrze pomyślałem sobie, ale gdzie są nasi kapłani? Nie widziałem tu ani jednego. Czyżby nie dotarły słowa Ojca Franciszka, że jest czas by zejść z kanapy?
- Odsłony: 988
Doskonale znane od lat powiedzenie, które przy różnych okazjach jest powtarzane zarówno przez Polaków jak i Węgrów. Tym razem grupa Studentów Akademii Wojsk Lądowych we Wrocławiu wraz z ks. J. Zimnym udała się w czasie przerwy semestralnej na podbój Budapesztu i okolic. Wprawdzie pora roku na wypady nie jest może najlepsza ze względu na aurę pogodową, ale chyba nie w tym rzecz. Ważną kwestią jest by poznawać nowe środowiska, nowych ludzi, wspólnie planować i działać. Taki cel towarzyszy od początku tej wyprawie. Trasa wiodła przez Czechy, Słowację i doprowadziła do Vac – miejsca zakwaterowania. Jak się okazało przywieźliśmyWęgrom piękną pogodę i tę w sercu i tę na zewnątrz. Po zakwaterowaniu był czas na podsumowanie dnia w duchu kolacyjnym z udziałem witających nas z Apor Vilmos 
Katolikus Főiskola. Pora wieczorna posłużyła na doprecyzowanie dalszego programu pobytowego na Węgrzech. Ponieważ kolejny dzień miał wypełniać różne wizyty i spotkania, koniecznym było złożenie potwierdzeń wraz z naniesieniem drobnych korekt programowych. A kolejny dzień, czyli piątek, od rana raczył nas wiosenną ciepłą pogodą. Studenckie śniadanie i węgierska kawa ożywiły nieco poranny nastrój ku radości. To spotkanie jest nawiązaniem, a właściwie kontynuacją spotkań, które rozpoczęły się przed kilkunastoma laty. Tym razem nowa grupa włączyła się w nawiązanie kontaktu z Węgrami z różnych środowisk. 
- Odsłony: 820
Aspiracje uważane są za ważny składnik osobowości człowieka. Stanowią one istotny element szerszego zjawiska zwanego motywacją. Dokonując analizy wielu prac z zakresu pedagogiki, psychologii oraz socjologii można skonstatować, że pojęcie „aspiracji" oraz pojęcie zimplikowane z nim — „poziom aspiracji" są na różne sposoby definiowane. Propozycja niektórych autorów określających aspiracje jako dominujące potrzeby, dążenia i zainteresowania jednostki czy grupy objęte silnie umotywowanym zamiarem realizacyjnym wprowadza wiele niejasności z punktu widzenia psychologa. Aspiracje życiowe, to funkcja wartości znanych i uznawanych przez jednostkę za najlepsze w zakresie poszczególnych płaszczyzn życia człowieka oraz jej oceny własnych możliwości realizacji tychże wartości. Doskonale wiemy, że wraz z aspiracjami napotykanymi na różne ograniczenia, zagrożenia. Szczególnie współczesna cywilizacja niesie ze sobą różnego rodzaju przeszkody stawiające barierę do realizacji naszych marzeń, aspiracji, planów, pragnień. Temat powyższy niesie wiele pytań, wątpliwości, refleksji i pytań. Należy mieć nadzieję, że prelegenci zaplanowanej Międzynarodowej Konferencji Naukowej na temat: „Aspiracje i zagrożenia w dobie współczesnej cywilizacji” pochylając się nad tym tematem, udzielą nam dość szerokiej informacji i wyjaśnień. Konferencja odbędzie się w systemie zdalnym w dniu 09 marca 2022 roku (środa) od godz. 8:50. Organizatorem konferencji jest Akademia Wojsk Lądowych imienia generała Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu i Fundacja Campus w Stalowej Woli. Ostateczny termin zgłoszeń mija 04.03.2022 roku o godz.24:00. Zapraszamy na stronę www.pedkat.pl do zakładka KONFERENCJE, gdzie znajduje się „Karta Zgłoszenia” i dodatkowe informacje. Osoba, która zgłosi swój akces wystąpienia na konferencji, otrzyma po zgłoszeniu drogą internetową specjalny link do zalogowania.
- Odsłony: 869
O poszukiwanie dialogu i porozumienia w celu zażegnania niebezpieczeństwa działań wojennych. Z niepokojem przyjmujemy informacje o tym, iż ostatnie serie rozmów między Rosją a Zachodem nie doprowadziły do porozumienia. W swoich wystąpieniach przywódcy wielu państw wskazują na zwiększanie presji ze strony rosyjskiej wobec Ukrainy, u której granic masowo gromadzone jest uzbrojenie i wojsko. Okupacja Donbasu i Krymu dowiodły, iż Federacja Rosyjska - naruszając suwerenność państwową i integralność terytorialną Ukrainy - odnosi się w sposób lekceważący do obowiązujących zasad prawa międzynarodowego. Zaistniała zaś sytuacja jest dla krajów Europy środkowo-wschodniej oraz całego kontynentu europejskiego wielkim zagrożeniem, które może zniszczyć dotychczasowy dorobek wielu pokoleń budujących pokojowy ład i jedność Europy.
- Odsłony: 1450
W 2007 roku zrodziła się myśl powołania do istnienia czasopisma „Pedagogika Katolicka”. Generalnie należy o tym przypomnieć, że środowiska kościelne przyjęły tę myśl z wielkim entuzjazmem. To były swoistego rodzaju „Narodziny” dobrych dzieł i dobrych myśli. I chociaż dzieła te nie przez wszystkich są kochane - wciąż żyją, rozwijają się nie tylko w rzeczywistości polskiej. „Pedagogika Katolicka” wchodzi w zakres ewangelizacji, do której pielęgnowania papież Jan Paweł II zobowiązał cały Kościół i zachęcił, aby była to nowa ewangelizacja. Inicjatywy tej gratulował kard. Zenon Grocholewski pisząc: „Gratuluję podjętej inicjatywy, życzę wszystkim Autorom, aby promocja katolickich wartości przynosiła oczekiwane owoce dla naszej Ojczyzny”. Ówczesny Nuncjusz Apostolski w Polsce abp Józef Kowalczyk podkreślał: „Cieszy fakt, że i tą drogą docierają do środowisk naukowych i wychowawczych owoce pracy naukowej”. Kard Stanisław Dziwisz w swoim piśmie gratulacyjnym zaznaczył: „Dziękuję za przesłane kolejne numery czasopisma „Pedagogika Katolicka”, niech spełniają swą rolę rozwoju myśli naukowej”. Z kolei kard. Stanisław Nagy dodał: „Dziękuję pięknie za kolejne numery cennego periodyku „Pedagogika Katolicka”, a jednym z nich publikacji mojego skromnego artykułu. Numery są i treściowo i redakcyjno-wydawniczo imponujące. Gratuluję i życzę dalszego ciągu”. Abp Henryk Hoser zaznaczył: „Różnorodność działów tematycznych i wysoki poziom prezentowanych na ich łamach tekstów, sprawiają, że publikacja staje się cennym narzędziem dla każdego, kto pragnie zaangażować się na płaszczyźnie katolickiego wychowania dzieci i młodzieży. Czasopismo w tej formie jest nie tylko skarbnicą rzetelnej wiedzy, ale zawiera również wiele inspiracji, wskazuje kierunki poszukiwania rozwiązań rodzących się problemów”. Listy gratulacyjne napływały i wciąż napływając także z zagranicy. Jednym z wielu to list Kard. Peter Erdö - Prymasa Węgier w którym m.in. pisze: „Grazie tante per la gentilezza di avermi mandato il bel numero specjale della Rivista „Pedagogika Katolicka”. Congratulationi per questo importante succeso!”. Gratulacje napływały i wciąż napływają z wielu środowisk polskich i zagranicznych, szczególnie w tym czasie, kiedy nastąpił wzmożony atak na to Dzieło.
- Odsłony: 1103
Wielu stawia pytanie wyrażając tym samym wątpliwość odnośnie autorytetu: czym właściwie on jest? Czy ludzie mający autorytet to idole, trenerzy, gwiazdy, pozory, eksperci i celebryci, fachowcy? Bynajmniej. A może w ogóle warto postawić zasadnicze pytanie, czy autorytety jeszcze żyją? Kim czy czym jest autorytet? Wielu uważa, że autorytet, to człowiek świadczący całym swoim życiem i zachowaniem o własnej estymie i wartościach, które sam głosi. Czy to wystarczy? Poważany, podziwiany i naśladowany przez innych od jakiegoś czasu staje się reliktem przeszłości. Autorytet jest wypierany przez specjalistów i ekspertów, ale czy ten termin i jego desygnat istotnie umarł? A może tylko autorytet zmienił swoje znaczenie i przystosował się do czasów współczesnych? Pytanie o istnienie i rolę autorytetu jest pytaniem z gruntu filozoficznym. Jego rola w rzeczywistości społecznej to warstwa socjologiczna, wpływ autorytetu jest z kolei domeną psychologii społecznej, a odpowiedzialność to pogranicze prawa i moralności. Nie bez znaczenia pozostaje jego walor pedagogiczny. Zapewne prelegenci zaplanowanej Międzynarodowej Konferencji Naukowej na temat: „Autorytet - rzeczywistość p[rzez całe życie” pochylając się nad tym tematem, udzielą nam odpowiedzi. Konferencja odbędzie się w systemie zdalnym w dniu 15 lutego 2022 roku (wtorek) od godz. 8:50. Organizatorem konferencji jest Akademia Wojsk Lądowych imienia generała Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu i Fundacja Campus w Stalowej Woli. Ostateczny termin zgłoszeń mija 11.02.2022 roku o godz.24:00. Zapraszamy na stronę www.pedkat.pl do zakładka KONFERENCJE, gdzie znajduje się „Karta Zgłoszenia” i dodatkowe informacje..Osoba, która zgłosi swółj akces wystapienia na konfere ncji, otrzyma po zgłoszeniu droga internetową specjalny link.
- Odsłony: 976
To naprawdę niezwykły czas, gdy zasiądziemy przy stole wigilijnym na którym leży chleb, siano i biały opłatek. Te symboliczne dary wraz z syto zastawionym stołem, potrawami wigilijnymi, wprowadzają nas we wspaniały klimat przeżywania na nowo Wielkiej Tajemnicy Bożego Narodzenia. Bądźmy razem w duchu jedności Bożego Narodzenia. Niech myśl i pamięć w modlitwie wraz ze szczerymi życzeniami uświadomi nam wartość drugiego człowieka. W tym dniu będąc z dala od grona rodzinnego, swoich bliskich i przyjaciół, połączmy się z nimi przynajmniej duchowo, by poczuć bliskość, serdeczność i wdzięczność. Rozpoczynając czas świętowania w gronie rodzinnym, przy śpiewie kolęd i udziale w uroczystej Pasterce, nasze serca i umysły przeniosą nas do czasu, gdy Jezus - Boże Dziecię - przyszedł na świat, przynosząc Wszystkim pokój ludziom dobrej woli. Nie sposób, w ten radosny i wyjątkowy czas, nie złożyć życzeń Wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób stanęli na drodze naszego życia – także mojego życia - a przez to staliście się bliscy, choć fizycznie może to być teraz bardzo daleko.
- Odsłony: 15905
Szanowni Państwo, wprawdzie kończący się rok, który dla wielu z nas był rokiem trudnym, i to z wielu powodów, to z pewnej perspektywy czasu każdy z nas może dostrzec w nim dla siebie jakieś dobro. Dla jednych fakt przeżycia trudności zdrowotnej, zawodowej czy osobistej może już stanowić dumę i radość ze zwycięstwa. Dla innych sprawy naukowe, akademickie mogą także stanowić satysfakcję z racji na zrealizowany plan osobistego rozwoju naukowego, uzyskania stopnia naukowego, awansu w hierarchii zawodowej, bądź partycypowania w dziełach bardziej ogólnych, ale mających istotny związek z naszą profesją. Nie ulega wątpliwości, że kalendarz tego roku powoli się zamyka. Na jego kartkach pozostanie zapisanych wiele spraw, wydarzeń, spotkań, które stanowić będą historię naszego życia i naszych bliskich. Nie ulega wątpliwości, że miłym akcentem i dobrym efektem zapisał się ten rok dla naszej pracy wydawniczej, redakcyjnej – naszego wspólnego – czasopisma „Pedagogika Katolicka”. Fakt, że czasopismo zostało ujęte w bazach międzynarodowych czasopism naukowych, uzyskało pozytywną ocenę ewaluacyjną a teraz na gwiazdkę otrzymujemy miłą wiadomość, że „Pedagogika Katolicka” uzyskała w ocenie merytorycznej Ministerstwa Edukacji i Nauki – 100 punktów, daje nam wielką radość, satysfakcję i motywację do dalszej pracy. Przy tej okazji informujemy autorów tekstów, których artykuły były opublikowane na łamach naszego czasopisma od 2019 roku, wszystkie teksty należy traktować jako 100-punktowe.