APEL DZIECKA

Nie psuj mnie, dając mi wszystko, o co Cię pro­szę. Niektórymi prośbami jedynie wystawiam Cię na próbę.

Nie obawiaj się postępować wobec mnie twardo i zdecydowanie. Ja to wolę, bo to daje mi poczucie bezpieczeństwa.

Nie pozwól mi ukształtować złych nawyków. Ufam, że Ty mi pomożesz wykryć je w zarodku.

Nie rób tak, abym czuł się mniejszy, niż jestem. To jedynie sprawia, że postępuję głupio, aby wydawać się dużym.

Nie karć mnie w obecności innych. Najbardziej mi pomaga, gdy mówisz do mnie spokojnie i dys­kretnie.

Nie ochraniaj mnie przed konsekwencjami. Po­trzebne mi są również doświadczenia bolesne.

Nie rób tak, abym swoje pomyłki uważał za grze­chy. To zaburza moje poczucie wartości.

Nie przejmuj się zbytnio, gdy mówię: „Ja Cię nie­nawidzę”. To nie Ciebie nienawidzę, ale Twojej władzy, która mnie niszczy.

Nie przejmuj się zbytnio moimi małymi dolegli­wościami. One jednak przyciągają Twoją uwagę, której potrzebuję.

Nie gderaj. Jeżeli będziesz tak robił, to będę się bronił udając głuchego.

Nie dawaj mi pochopnych obietnic, bo czuję się bardzo zawiedziony, gdy ich później nie dotrzymu­jesz.

Nie zapominaj, że nie potrafię wyrazić siebie tak dobrze, jak bym chciał. Dlatego też niekiedy mijam się z prawdą.

Nie przesadzaj co do mojej uczciwości. To mnie krępuje i doprowadza do kłamania.

Nie zmieniaj swych zasad postępowania ze względu na układy. To wywołuje we mnie zamęt i utratę wiary w Ciebie.

Nie zbywaj mnie, gdy stawiam Ci pytania. W przeciwnym wypadku zobaczysz, że przestanę Cię pytać, a informacji poszukam gdzie indziej.

Nie mów mi, że mój strach i obawy są głupie. One są bardzo realne.

Nigdy nawet nie sugeruj, że Ty jesteś doskonały i nieomylny. Przeżywam bowiem zbyt wielki wstrząs, gdy widzę, że nie jesteś taki.

Nigdy nawet nie myśl, że usprawiedliwianie się przede mną jest poniżej Twojej godności. Uczciwe usprawiedliwianie się wzbudza we mnie nadzwy­czajną serdeczność ku Tobie.

Nie zapominaj, że lubię eksperymentować. Nie zabraniaj mi eksperymentować, gdyż bez tego nie mogę się rozwijać.

Nie zapominaj, jak szybko rosnę. Jest Ci zapew­ne trudno dotrzymać mi kroku, ale – proszę Cię – postaraj się.