Dzieci to niekończący się temat rozważań pisarzy, poetów, filozofów i psychologów. Świat oczami dziecka wydaje się dużo piękniejszy, radośniejszy. No po prostu: lepszy. Obchodząc święto bądź uroczystości związane z dzieckiem, dziećmi, niemal z automatu każdy z nas wraca do własnego dzieciństwa. Jedni mniej, inni nieco bardziej zapamiętali go, a wielu wprost z żalem bądź rozrzewnieniem wspomina ten miniony czas. Warto jednak sobie uświadomić, iż nie ważne ile mamy lat, ale jedno jest istotne, że dziecko może nauczyć dorosłych trzech rzeczy: cieszyć się bez powodu, być ciągle czymś zajętym i domagać się – ze wszystkich sił – tego, czego pragnie. Zbliżający się Dzień Dziecka uświadamia nam jego wartość i znaczenie dla Boga i człowieka. Znana perykopa biblijna przypomina nam choćby w jednej ważnej sprawie odnosząc się do osoby dziecka: „Jeśli nie staniecie się jak dzieci nie wejdziecie do Królestwa Bożego” (Mt 18,3). Podobieństwo do dziecka jest zatem zapewnieniem naszej wieczności. Mądrym i ze wszech miar słusznym jest powiedzenie, że rodzice trzymają ręce dziecka tylko przez chwilę, ale jego serce – na zawsze. Z drugiej strony, dziecko trzyma się rodziców w nadziei na otrzymanie dobrego wychowania, troski o jego dziś i jutro. Nie bez znaczenia to właśnie dzieci wielokrotnie dla nas stają się inspiracją do kreowania czegoś pięknego, prostego. Ich pedagogia zachowania odznaczająca się prostotą, szczerością, zwyczajnością często jest dla dorosłych zawstydzeniem. Dla wielu dorosłych, spontaniczność dziecka staje się wzorem i nauką. Edukacja płynąca z codziennej postawy dziecka jest dla dorosłych zawstydzeniem bądź wyzwaniem. Nie bez znaczenia powtarzamy, że ilekroć na świat przychodzi dziecko, świat jest tworzony od nowa.

Z drugiej strony warto sobie uświadamiać, że nie ważne ile mamy lat, na jakim jesteśmy etapie życia, wciąż jesteśmy dziećmi, dziećmi dla naszych rodziców, dla Boga, i dla nas samych myślących o zbawieniu, o byciu dobrym, prostocie, szczerości dziecięcej, bowiem do takich należy królestwo Boże. Jakże bolesna jest myśl, gdy współczesny człowiek otumaniony przez wartości materialne i antyludzki system pozbawia dziś dziecka prawa do życia. Musimy stawiać sobie pytanie, w imię czego człowiek dorosły niszczy bezbronne dziecko, pozbawiając go prawa do życia. Lewackość chce za wszelką cenę dominować nad bezbronnością dziecka, pozbawiać go najpiękniejszego daru – jakim jest dar życia. Niestety, egoizm, zachłanność, wygodnictwo i brak sumienia, prowadzi często do unicestwienia życia bezbronnego dziecka. Nie możemy trwać w bezczynności i stać z boku przyjmując postawę bierności, obojętności. Ilekroć jesteśmy świadkami sytuacji ataku na bezbronne dziecka, także w łonie matki, tylekroć uczestniczymy w jego zabójstwie. Ilekroć jesteśmy współuczestnikami lansowania systemu pogardy wobec „cudu świata” jakim jest dziecko, stajemy się zabójcami bezbronnego człowieka, pozbawionego prawa danego mu przez Boga. Jest rzeczą oczywistą, że owa gorzka prawda, na szczęście, dotyczy pewnej grupy osób, co nie znaczy, że mamy być obojętni wobec szerzącej się cywilizacji śmierci. Nie można świętować dnia dziecka, z pominięciem prawdy o jego zagrożeniach. Można głosić wzniosłe hasła o dziecku, zapominając przy tym, że dziecko to prawdziwy cud świata, to człowiek mający pełne prawa ludzkie, w tym prawo do życia. Człowiek, który ma dzieci, który zna wartość dziecka, nie potrzebuje takiej uwagi. Tam, gdzie pozbawia się dziecka jego praw, gdzie brak szacunku wobec godności dziecka, tam brakuje człowieczeństwa.

Mądrość kochającego rodzica podpowiada mu, że dziecko jest chodzącym cudem, jedynym, wyjątkowym i niezastąpionym. Właściwa mądrość ojca i matki podpowiada im również, że życie w małżeństwie bez dzieci, jest wielką pustynią. Wielu skazuje się na życie na pustyni, która dopiero z czasem ukazuje im nihilizm i pustkę. Żaden kotek, żaden piesek, żadne inne stworzenie nie zastąpi człowiekowi dziecka, bo jedynie dziecko posiada klucz do królestwa niebieskiego. Wielu lęka się posiadania dziecka dlatego, by nie usłyszeć prawdy o sobie. Dzieci bowiem są pytaniem, które Bóg nieustannie zadaje dorosłym. To przez dziecko najczęściej Bóg przemawia do człowieka dorosłego. Człowiek tchórzliwy, zakłamany zawsze będzie wzbraniał się przez dzieckiem. Coraz częściej obrazem egoistycznych postaw ludzkich jest wózek w którym znajduje się zwierzę ubrane w elegancki strój. Biada tym, którzy gardzą dzieckiem stającym się rzeczywistością jutra. Cokolwiek zrobimy dla dzieci dzisiaj, świat nam to kiedyś odda – dobrem albo zranieniem. Świat stanie się lepszy wtedy, gdy będziemy potrafić przyjąć i wychować dziecko. Dzieci są darem Pana, podarunkiem jest owoc łona. „Kto przyjmuje jedno takie dziecko w imię moje, Mnie przyjmuje” (Mt 18,5). W każdym dziecku mieszka iskra Boskiego światła, które prosi tylko, by go nie zagasić. Jak gwiazdy są dla nieba, tak samo dzieci są dla naszego świata.

Panie Jezu, Ty też zechciałeś być dzieckiem. Wiele razy pokazałeś, że bardzo kochasz dzieci. Brałeś je na kolana, przytulałeś do serca i błogosławiłeś je, choć byłeś bardzo zmęczony. Apostołom powiedziałeś, aby nie zabraniali dzieciom przychodzić do Ciebie. Powiedziałeś starszym, że jeśli nie będą mieli wiary takiej prostej jak my, to nie wejdą do nieba. Przypomniałeś im, że aniołowie nasi oglądają Twego Ojca w niebie. Dziękuję Ci Panie za dzisiejsze święto i za wszystkie dzieci, które dają nam tyle radości. Jesteśmy szczęśliwi jak czerwcowe kwiaty, ale pamiętamy o dzieciach chorych, biedniejszych, głodnych, o sierotach. Panie Boże, dziękuję Ci za cudowny dar dzieci, które są dla nas największym darem i skarbem. Proszę Cię, miej je w swojej opiece. Otaczaj je Swoją miłością, zachowaj od wszelkich niebezpieczeństw i obdarz dobrym zdrowiem. Daj im mądrość do dokonywania dobrych wyborów, siłę do pokonywania trudności oraz odwagę w kroczeniu przez życie. Pobłogosław ich każdy dzień, aby mogły rozwijać swoje talenty i żyć w pokoju. Amen

Amicus