Drodzy Bracia i Siostry, dziękujemy naszemu miłującemu Bogu, Ojcu, Synowi i Duchowi Świętemu, który zgromadził nas jako rodzinę wiary z okazji uroczystej beatyfikacji arcybiskupa Fultona J. Sheena, syna Illinois, Stanów Zjednoczonych Ameryki, a właściwie całego świata. Przekazuję wam ojcowskie pozdrowienia Jego Świątobliwości Papieża Leona XIV, który raduje się z beatyfikacji swojego rodaka i brata w biskupstwie. Módlmy się za duszpasterską wizytę Ojca Świętego we Francji, która rozpoczyna się jutro. List apostolski Papieża Leona, ogłaszający, że arcybiskup Fulton Sheen może odtąd być nazywany błogosławionym, opisuje arcybiskupa jako „niestrudzonego głosiciela Ewangelii za pośrednictwem nowoczesnych środków komunikacji oraz gorliwego pasterza ożywianego zapałem misyjnym”. Spośród wielu jego cnót i posług szczególnie wyróżniają się dwie: to, że był ewangelizatorem, czyli głosicielem Ewangelii, oraz pasterzem misyjnym. Nie dziwi zatem, że trzy czytania liturgiczne dzisiejszej Mszy Świętej podkreślają misję ewangelizacji. To właśnie dlatego, że był gorliwym i twórczym ewangelizatorem oraz orędownikiem misji, Fulton Sheen zostaje nazwany błogosławionym, czyli szczęśliwym. Niektórzy z nas mogą jednak zadawać sobie pytanie: „Co jest błogosławionego w głoszeniu Ewangelii i wyruszaniu na misję?”. Wielu ewangelizatorów i misjonarzy, od początków Kościoła aż po nasze czasy, doświadczało odrzucenia, a nawet prześladowania. Dlaczego więc ogłaszamy Fultona Sheena błogosławionym? A może jest błogosławiony dlatego, że był gwiazdą radia i telewizji, znanym pisarzem, którego śledziły miliony wielbicieli, oraz podróżnikiem przemierzającym świat w czasie, gdy pełnił funkcję krajowego dyrektora Papieskiego Dzieła Rozkrzewiania Wiary? Pytanie jednak pozostaje: jakim błogosławieństwem dzieli się z nami misyjny ewangelizator, arcybiskup Fulton Sheen? Spośród wielu wymiarów błogosławieństwa chciałbym skupić się na dwóch, wskazanych przez nasze dzisiejsze czytania liturgiczne i potwierdzonych w życiu oraz misji błogosławionego Fultona Sheena. Po pierwsze, misyjny ewangelizator jest błogosławiony darem komunii z Jezusem. Jak wyraźnie mówi Ewangelia, Zmartwychwstały Pan wybiera i posyła swoich przyjaciół, aby głosili Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Błogosławiony jesteś, gdy sam Pan cię dostrzega, wybiera i posyła! Wybrać samego siebie i iść tam, dokąd samemu chce się iść, nie jest misją i nie jest błogosławieństwem.
Błogosławiony jesteś, gdy głosisz wszystkim ludziom Dobrą Nowinę o Jezusie.
Święty Paweł jest błogosławiony, ponieważ nie głosi samego siebie, lecz Jezusa Chrystusa jako Pana. Głosić własną mądrość zamiast mądrości Jezusa oznacza fałszować słowo Boże: to nie jest misja; to nie jest błogosławieństwo. Błogosławione i piękne są twoje stopy, gdy głosisz Boże zbawienie i pokój, zgodnie ze słowami proroka Izajasza. Podróżować po lądzie, wodzie i w powietrzu, a jednocześnie głosić niszczące słowa i dopuszczać się przemocy, nie jest misją; nie jest błogosławieństwem. Błogosławiony jesteś, gdy Zmartwychwstały Pan działa razem z tobą i potwierdza głoszoną przez ciebie Ewangelię cudownymi znakami. Samowystarczalność i samopotwierdzanie siebie są złym znakiem; to nie jest misja, to nie jest błogosławieństwo. Misyjny ewangelizator jest zatem kimś, kogo Jezus zna, i kimś powołanym do poznania Jezusa i Jego Ewangelii; jest powołany do pokornej pracy razem z Jezusem. A w tym procesie misyjny ewangelizator poznaje także samego siebie w Jezusie. Błogosławiony jesteś, gdy Jezus cię dostrzega, zna, powołuje, posyła i pracuje razem z tobą. Błogosławiony jesteś, gdy poznajesz swoje prawdziwe „ja” i swoją misję, ponieważ Jezus zna ciebie, a ty znasz Jezusa.
Błogosławieni są autentyczni misyjni ewangelizatorzy.
Podczas jednej z audiencji papież Pius XII zapytał kiedyś biskupa Sheena, ile nawróceń może przypisać swojej działalności. Odpowiedział Papieżowi: „Naprawdę ich nie liczyłem, aby nie ulec pokusie uwierzenia, że były one moją zasługą”. Dodał, że uważał siebie za: „po prostu odźwiernego, któremu czasem udaje się zaprowadzić ludzi do otwartych drzwi domu Bożego. Odniosłem pewien sukces jako odźwierny”. Błogosławiony jesteś, odźwierny przy drzwiach domu Bożego! Kiedy pewien przyjaciel zapytał go kiedyś, dlaczego został księdzem, odpowiedział: „Zostałem powołany, aby opowiadać tę historię [Ewangelię]. Nigdy nie męczy mnie jej opowiadanie. Nigdy nie męczy mnie doskonalenie sposobu, w jaki ją opowiadam. Kocham moje powołanie”. Błogosławiony jesteś, opowiadający o Jezusie, którego spotkałeś w Jego Słowie, w Eucharystii, podczas Godziny Świętej i w Jego Ciele, którym jest Kościół.
Błogosławiony Fulton J. Sheen!
Przechodzę teraz do drugiego wymiaru błogosławieństwa misyjnego ewangelizatora. Misyjny ewangelizator jest błogosławiony przez komunię z ludźmi i narodami, szczególnie z ubogimi i bezbronnymi, w imię Jezusa Chrystusa. Zmartwychwstały Pan posyła swoich uczniów, aby głosili Ewangelię wszelkiemu stworzeniu, a nie jakiemuś abstrakcyjnemu „światu”. W tych, którzy uwierzą i przyjmą chrzest, objawią się — także samemu ewangelizatorowi — niezwykłe znaki obecności Królestwa Bożego. Używać głoszenia jako wymówki, aby unikać konkretnych osób i pozostawać ślepym na działanie Boga w nich, nie jest misją; nie jest błogosławieństwem. Błogosławiony jesteś, gdy — jak św. Paweł — uważasz siebie za sługę ludzi ze względu na Jezusa. Panować nad innymi i dawać im odczuć własną ważność nie jest misją; nie jest błogosławieństwem. Błogosławiony jesteś, gdy uważasz siebie za gliniane naczynie, aby było jasne, że moc pochodzi od Boga, a nie od ciebie. Głosić Ewangelię z poczuciem własnej sprawiedliwości, które nie pozwala współodczuwać zranienia innych ludzi, nie jest misją; nie jest błogosławieństwem. Arcybiskup Fulton Sheen podzielił się kiedyś z przyjacielem spostrzeżeniem, że są dziś księża, którzy zachowują się tak, jakby udzielali sakramentów anonimowym grupom ludzi, nie myśląc o ich indywidualnej tożsamości”. Które grupy ludzi częściej niż inne pozostają anonimowe, niezauważane i zapomniane? Ludzie ubodzy. W swoim wystąpieniu podczas trzeciej sesji Soboru Watykańskiego II, 9 listopada 1964 roku, biskup Sheen powiedział: „Najusilniej was proszę, Czcigodni Ojcowie, aby pojęcie ubóstwa zostało na tym Soborze mocno podkreślone. Połóżcie palec na trzydziestym równoleżniku i poprowadźcie go wokół globu ziemskiego… Co znajdziecie? Praktycznie cały dobrobyt znajduje się na północ od trzydziestego równoleżnika, podczas gdy większa część ubóstwa świata leży na południe od trzydziestego równoleżnika — to znaczy w Afryce, Azji i Ameryce Łacińskiej… Większość biskupów obecnych na tym Soborze żyje w niedostatku albo doświadcza prześladowań, a pochodzą oni ze wszystkich ludów i narodów. Tak jak tylko zraniony Chrystus mógł nawrócić wątpiącego Tomasza, tak tylko Kościół zraniony ubóstwem może nawrócić wątpiący świat”.
Powrócił do tych myśli i rozwinął je w konferencji telewizyjnej nagranej w 1967 roku, która stała się niemal rachunkiem sumienia i sposobu życia. Sam podjął wyzwanie, które postawił, przekazując ubogim wszelkie wynagrodzenia, jakie otrzymywał za swoją działalność, oraz ożywiając misyjne zaangażowanie Kościoła w Stanach Zjednoczonych na rzecz ubogich Kościołów świata. Dla arcybiskupa Fultona Sheena troska o ubogich nie była ideologiczną propagandą, lecz koniecznym wymogiem naśladowania Jezusa, jedności Kościoła i misji oraz nawrócenia inspirowanego przez Ducha Świętego. Pozwólcie, że zakończę historią opowiedzianą przez samego arcybiskupa Sheena w konferencji zatytułowanej „30. równoleżnik”, nagranej w 1967 roku. Wspominał swoją wizytę w miejscu, w którym mieszkało 500 osób dotkniętych trądem. Przywiózł srebrne krzyże jako prezent dla każdej z nich. Pierwszy człowiek, który do niego podszedł, stracił już dolną część ręki i dłoń. Na kikucie jego ramienia wisiał jednak różaniec. Mężczyzna wyciągnął drugą rękę, aby przyjąć dar. Kiedy biskup zobaczył zniszczone chorobą ciało tej dłoni, zadrżał ze strachu i upuścił krzyż na to, co pozostało z ręki mężczyzny. Natychmiast jednak zdał sobie sprawę, jak bardzo jego zachowanie było sprzeczne z darem, który wręczał. Krzyż mówił przecież o Jezusie, który stał się bezbronny, aby dać nowe życie grzesznikom, chorym i umarłym. Jezus podczas swojej posługi dotykał ludzi dotkniętych trądem. Dlaczego więc on, arcybiskup Fulton Sheen, nie miałby uczynić tego samego? Przyjmując bezbronność Jezusa, Fulton Sheen dotknął i ujął w swoje dłonie zniszczone chorobą ciało bezbronnych ludzi dotkniętych trądem.
Błogosławione jest gliniane naczynie, które czerpie moc od Jezusa!
Błogosławiony jest ewangelizator, który sam doświadcza nawrócenia, gdy dostrzega i dotyka ran Zmartwychwstałego Chrystusa w swoich zranionych braciach i siostrach. Błogosławiony jest misjonarz, który dociera do głębi serca ubogiego, aby właśnie tam spotkać Jezusa.
Błogosławiony Fulton J. Sheen!
Homilia kard. Tagle wygłoszona podczas beatyfikacji abp Fultona J. Sheena