Nie jest to prosta odpowiedź, bowiem każdy z nas ma swoje i niekiedy dość oryginalne zainteresowania, priorytety, oczekiwania. Obserwacja dnia codziennego daje mi sposobność do tego, aby w nieco bliższy i konkretny sposób nakreślić, gdzie współczesny człowiek lokuje swoje szczęście? Wiele zależy od tego, z kim mamy do czynienia, w jakim wieku jest dana osoba, na ile osoba ta jest odpowiedzialna, na ile posiada odpowiednią hierarchię wartości, czy kieruje się duchem wiary w Boga, czy funkcjonuje na orbicie okołoziemskiej rzeczywistości pachnącej nihilizmem. Można by jeszcze wiele wymieniać owych zależności, które decydują lub współdecydują o naszym lokowaniu szczęścia. Niestety, muszę z wielkim smutkiem i bólem powiedzieć, że wiele osób szczęście pojmuje w dość specyficzny sposób, stąd i jego lokowanie bywa co najmniej dziwne. Spojrzymy na ten fakt przez pryzmat wieku. Otóż młode pokolenie swojego szczęścia lub pseudo szczęścia szuka w wirtualnej przestrzeni, łudząc się, że tam znajdą prawdziwe szczęście. I bardzo często dla wielu owe złudne nadzieje kończą się często – jeśli nie tragicznie – to fatalnie. Co prawda z reguły złudzenia i marzenia wiele nie kosztują, to jednak bywa, że dla niektórych los bywa bardziej okrutny. Wielu ludzi młodych utraciło z tego powodu sens życia, nadzieję, że mogą być kimś w życiu. Fałszywy, często wprost zakłamany wirtualny świat, obecny dzisiaj na wielu portalach, nie tylko zabiera człowiekowi prawdziwe wyobrażenie szczęścia, ale człowiek ten traci szansę na samorozwój, na podjęcie uczciwej pracy, edukację, na poznanie autentycznych przyjaciół, znajomych, kolegów czy koleżanek. Trwanie w wirtualnym bagnie prowadzi wielu na bezdroża, gdzie nawet psychiatra, psycholog stają wobec takiego delikwenta bezradni.

Dość liczną i powszechną grupą pseudo szczęściarzy, to ci, którzy gromadząc nadmiar dobra, bogactwa materialnego, zakładają, iż tu na ziemi żyć wiecznie będą. Nie bez powodu ich celem życiowym, nie są co prawda już dzisiaj skarpety czy pończochy jako skarbonki, ale konta bankowe, które kilkakrotnie razy dziennie odwiedzają, by się napawać widokiem cyferek. Przykro to stwierdzić, ale gromadzenie i posiadanie wielkiego majątku nie prowadzi człowieka do szczęścia. Dziwnym trafem, ale to najczęściej ludzie bogaci popełniają samobójstwa, pomimo, że ich fortuny opływają we wszystko czego pragnęli. Niestety, ale bogaci bardzo często dźwigają ciężki krzyż, a jest to ich krzyż własnego  próżniactwa. W życiu takich często bogactwa przybywa, ale i cnoty ubywa. Można powiedzieć, że bogactwo to ja morska woda, im więcej jej pijemy, tym większe mamy pragnienie. Bogaty, choćby się pysznił swym bogactwem, nie uczyni go lepszym od innych.  

Jest też kolejna grupa, która można określić mianem gwiazd i narcyzów. Nie dziwi fakt, że coraz częściej spotykamy osoby najwyraźniej uwielbiające samych siebie. Tacy ciągle noszą w sobie poczucie i przekonanie o swoim gwiazdorzeniu. Ich sposób życia, zachowania jest pełen wyniosłości, kapryszenia, traktowania innych z góry, tak jakby było się wielką gwiazdą. Niestety, często spadającą na łeb na szyję. Wszech ogarniająca ich próżność powoduje, nadmierną dbałość o własny wygląd, sukcesy czy status, połączona z silną potrzebą bycia podziwianym przez innych. . Z psychologicznego i społecznego punktu widzenia próżność jest wywoływana przez głębokie kompleksy i niskie poczucie własnej wartości, cechy osobowościowe (głównie narcyzm), presję kulturową oraz mechanizmy porównań społecznych. Dość często bywa, że osoby o takiej postawie posiadają niską samoocenę. Dla własnego przekonania o słuszności takiej postawy podejmują wiele, aby udowodnić, że są wspaniali. Często idą na siłownię, biorą udział w różnych imprezach sportowych i nie tylko, aby zaznaczyć swoją wyższość, zaspokoić próżność. Nie bez powodu towarzyszy im lęk by nie być postrzeganym jako ktoś gorszy. Choć osoba próżna sprawia wrażenie pewnej siebie, u podłoża jej zachowania często leży wewnętrzna pustka, lęk przed odrzuceniem oraz poczucie niższości. Próżność działa wtedy jak tarcza obronna. U takich delikwentów istnieje potrzeba walidacji, która wynika z braku wewnętrznego źródła akceptacji.

Antidotum na powyższe postawy, osobowości, modele, istnieje w przestrzeni społecznej bardzo wiele wspaniałych osób, żyjących wręcz przeciwnie tym, scharakteryzowanym powyżej. Osoby te cechuje skromność, uśmiech na twarzy, otwartość na innych, rozumiejących we właściwy sposób ten świat i realizujący swoje życiowe powołanie. Takich osób na tym świecie jest wiele, może są tylko trudni do zauważenia, bo ich zaangażowanie, poświęcenie, pracowitość, służba innym, nie pozwala na gwiazdorzenie. Doskonale wiemy, o jaki tu osoby chodzi. Można by o takich postaciach również pisać poematy, powieści, opowiadania i tak nie do końca przedstawiony by został ich obraz życia. To są osoby prawdziwie i autentycznie żyjące świętością życia.

Drogi Czytelniku, na koniec mam świetną radę. Pamiętaj, Twoje szczęście nie znajduje się w konkretnym miejscu na mapie, ale w Tobie samym oraz w codziennych, prostych momentach tu i teraz. Swoje szczęście lokuj w Bogu, bowiem lokowanie szczęścia w Bogu oznacza opieranie swojego spokoju i sensu życia na stałym fundamencie, jakim jest Stwórca. Prawdziwa radość nie zależy wtedy od zmiennych warunków losu, bogactwa czy ludzkiej opinii.

Amicus