Dużo mówi się o dwóch policjantach, którzy w sobotę, choć sami zostali ranni, nie przestali walczyć o życie innych. Gdyby zabrakło ich odwagi, być może lista ofiar byłaby znacznie dłuższa. Wśród informacji o tych bohaterach pojawiła się jedna szczególnie poruszająca: obaj byli kiedyś ministrantami, a później lektorami. Ktoś powie, że to bez znaczenia. Ciekawe, że kiedy człowiek wychowany w Kościele czyni zło, natychmiast szuka się jego korzeni w religii. Kiedy jednak czyni dobro, szczególnie dobro wymagające heroizmu, jego religijne wychowanie nagle przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Wielu chętnie obarcza chrześcijaństwo winą za grzechy chrześcijan, ale niechętnie dopuszcza myśl, że może ono również wychowywać świętych i bohaterów. Nie twierdzę, że odwaga jest zarezerwowana dla wierzących. Twierdzę jedynie, że nie jest obojętne, czy młody człowiek przez lata klęka przed Bogiem, który oddał życie za innych, czy wychowuje się w przekonaniu, że najważniejsze jest jego własne życie.

Jest coś wstrząsającego w tym, że człowiek może chwycić za broń zarówno z nienawiści, jak i z miłości. Zamachowiec strzelał, aby odbierać życie. Policjanci użyli broni, aby życie ocalić. Ten sam huk wystrzału, a moralna przepaść między tymi czynami. Bo o wartości ludzkiego działania nie decyduje wyłącznie to, co człowiek trzyma w ręku, ale przede wszystkim to, co nosi w sercu. Nienawiść mówi: jestem gotów zabić, żeby postawić na swoim. Miłość odpowiada: jestem gotów zginąć, żeby inni mogli żyć. Chrześcijaństwo nie jest szkołą bezradności wobec zła. Chrystus, który kazał nadstawiać drugi policzek, nie nakazał przecież obojętnie patrzeć, jak ktoś morduje niewinnych. Miłość bliźniego nie kończy się tam, gdzie zaczyna się niebezpieczeństwo. Czasem właśnie tam zaczyna się jej najtrudniejszy egzamin.

Myślę o tych dwóch policjantach, którzy - zanim założyli mundur - przed laty zakładali komże, zapalali świece, nosili krzyż i słuchali przy ołtarzu słów Jezusa: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich”. Być może wtedy nie przeczuwali, jak straszliwie dosłownie mogą kiedyś zabrzmieć te słowa. Nie wiem, ile z tamtych chwil zachowało się w ich pamięci. Wiem jednak, że w sobotę nie uciekli przed ceną, jakiej może zażądać miłość. Można przez całe życie stać blisko ołtarza i nigdy nie nauczyć się ofiary. Można też odejść od ołtarza i po latach pokazać, że jego najważniejsza lekcja nie została zapomniana. Świat zobaczył dwóch policjantów z bronią w ręku. Ja widzę w nich również dwóch dawnych ministrantów, którzy kiedyś uczyli się służyć Temu, który nie ocalił siebie, żeby ocalić innych. Być może właśnie na tym polega najpiękniejszy sens służenia przy ołtarzu: żeby kiedyś, gdy zabraknie komży, dzwonków i świec, nie zabrakło człowieka gotowego oddać życie za drugiego. W danej chwili nie musi mieć tego w pamięci. Może mieć to już we krwi.

ks. Tomasz Białoń