A kiedy dom okradną swoi,
I wysprzedają to co drogie,
Zawsze zostanie przecież wiara,
Że honor jest podparty Bogiem.

Że póki jeszcze my żyjemy,
Bogiem, honorem i ojczyzną,
Nie będą ci, co podle żyją,
Handlować naszą ojcowizną.

I włóczyć Ją po targach świata,
Ubraną w darowane stroje,
Bo ona w nas zostanie tutaj,
Lepiona żmudnie serca znojem.

I choć nie będzie pozłacana,
Od świecidełek taka jasna,
To przecież za to ją kochamy,
Że nie jest cudza, ale własna.

Obudź się Polsko! Bóg jest z nami,
Więc nie jesteśmy przecież sami,
Byś zatrwożona wilczym tropem,
Skamlała prosząc Europę o ochłap,
Co nas wstydem pali.

Że nie jesteśmy tacy mali,
Że nie musimy bez pomocy,
Stanąć na swoich własnych nogach,
By bronić progu swego domu.
Że już nas rota nie ostrzega,
I nie podźwignie w nas odwagi.

Obudź się Polsko! Gdzie twa duma?
Obudź się Polsko w imię Boga,
On będzie Królem na twych drogach,
On Cię powiedzie poprzez dzieje,
I przez wrogów mur skruszony.
Co będzie znakiem Twej obrony,
Gdy trudnych czasów przyjdzie pora.

Obudź się Polsko mocą wiary,
Która podnosi swe sztandary,
Ponad redutę dekalogu,
Ponad niewierny tłum jarmarczny,
Stojąc pod murem Częstochowy,
Z modlitwy dźwiga dom odnowy.

Składając Matce troski swoje,
A Ona darząc nas pokojem,
Podnosi z kolan sens cierpienia,
I pochylając swą koronę bierze nas,
Czule pod obronę,
W najświętszym miejscu naszej wiary,
Gdzie Bóg otacza nas cudami,
By nam pokazać, że jest z nami.

Kazimierz Węgrzyn