Zadam ci może wprost jedno niezbyt przyjemne pytanie: czy potrafisz płakać? Tak, płakać! Napisano kiedyś pewną myśl, że „Łzy mogą być łaską. Mogą być drogą ku naprawie życia”. Płacz zwykle wiąże się z wieloma złymi czy bolesnymi wydarzeniami. Zazwyczaj kojarzy się nam z cierpieniem, zwątpieniem, ale mamy też i łzy radości, skruchy. Łzy mogą uwalniać, oczyszczać nas na przyjęcie czegoś nowego, pocieszającego słowa, słowa przebaczenia. Można jeszcze wiele powiedzieć o płaczu, zwłaszcza o jego wstydliwej stronie. Uważa się, bowiem, że tłumienie łez jest świadectwem siły charakteru i męskości. A może bardziej łzy winny być refleksją i drogą do poprawy życia?, naprawienia szkód, krzywd wyrządzonych innym?, drogą do przeproszenia, przyznania się do oszczerstw, oszustw, kłamstw, zakłamania, nienawiści, obłudy?

Może zatrzymajmy się na chwilę przy Ewangelii, która w sposób naturalny mówi, że święty Piotr płakał. „Wyszedł wtedy na zewnątrz i gorzko - rozdzierając szaty - zapłakał”, gdyż wyparł się Jezusa. On, Piotr – przedstawiciel Apostołów, ten, który wyciągnął miecz, człowiek – skała, on płakał. Nawet Ewangeliści nie dziwili się, po prostu napisali o tym. Te łzy wyjednały Piotrowi łaskę. Rozpłakał się przed tym, przeciwko któremu zawinił. Tylko Jezus mógł mu obiecać wszystko, co zostało zaprzepaszczone. On mógł cierpliwie uciszyć i smutek rozproszyć. Tego Piotr nauczył się w swoim życiu w relacji z Jezusem będąc sam na sam z Nim. Przekonał się, że jeśli ktokolwiek w beznadziejnej sytuacji może pomóc, to tylko Chrystus. Piotr wie, że Pan go nie opuści, nie odepchnie go od siebie – nie ze względu na jego winę, cierpienie, a nawet żal. Te łzy tworzą miejsce na samego Boga. Potem, nad jeziorem Tyberiadzkim, po Zmartwychwstaniu, wyjaśniło się wszystko. Piotr, a wraz z nim i inni uczniowie, przyszli tutaj, aby pracować i w czasie pracy zapomnieć o tym, co się stało z Jezusem. A wtedy On sam do nich przyszedł. Piotrowi powiedział: „Paś owce moje”. Tym słowem przywrócił na nowo swego apostoła do służby. To było właśnie słowo przebaczenia. Łzy nie były wylane nadaremnie. W Piotrze odnowiła się pewność, że jego sprzeniewierzenia, niewierności są bez znaczenia wobec Bożej miłości i wierności. „Kto do mnie przychodzi, nie będzie odrzucony” – mówi Jezus. Wina jest wymazana. Piotr jest wolny. „Paś baranki moje”. Życie może toczyć się dalej, praca niesie znowu radość i nadaje nowy blask życiu.

Łzy mogą być łaską. Nikt nie potrzebuje wstydzić się swoich łez. Bóg przecież obiecał, że osuszy łzy. Trzymaj Go za słowo i niech ono będzie twoją siłą i pomocą. Łzy przygotują miejsce na Boże działanie w tobie. Jego miłość jest silniejsza niż Twoje cierpienie i większa niż twoja wina. Ona uwalnia cię od przeszłości. Ona kieruje i daje żyjącemu życiu nowe szanse. Kto sam w swoim cierpieniu został pocieszony, kto znalazł przebaczenie, ten powinien rozumieć ból innych i ich poczucie winy. On wie, jak dodać im odwagi. Możesz podejść i dać im nadzieję, aby nie zamknęli się w swoim cierpieniu i nie zgorzknieli. Życie świętego Piotra nabrało znowu sensu, gdy Pan do niego przemówił.

Drogi Czytelniku! Zastanów się teraz, czy czasem i ty nie musisz dziś gorzko zapłakać nad swoim życiem? Może zdradziłeś Go w drugim człowieku, może wyrządziłeś innym wiele krzywd, może ich oszukałeś, niszczyłeś w różny sposób i przy każdej okazji, może ich policzkowałeś kłamstwem, oszczerstwem, donosicielstwem, kradzieżą, czyniąc przy tym jednocześnie z siebie niemal świętym bohaterem. Bóg i religia były tylko dla ciebie parawanem. Pomyśl, ile krzywdy i cierpienia zadałeś tym, którzy wyznawali zasadę „kto sieje wiatr burzę zbierać będzie”, i dlatego milczeli. To wszystko kiedyś się przecież kończy! Czy może nadszedł już czas na twoje gorzkie łzy, czy nadal będziesz uważać, że jesteś męczennikiem, świętym, człowiekiem bez grzechu a jednocześnie czynił rany i wyrządzał zło? Może naprawdę warto stanąć w prawdzie i gorzko zapłakać. Dopuść do siebie tę prawdę, choćby ona była gorzka, ale ona jedynie jest w stanie cię wyzwolić. Ona da ci szansę na nowe życie. Nie bądź służalczykiem lecz służącym, myślacym i wierzącym. Trzeba więc przywołać słowa: „Widzicie, ja kładę dziś przed wami błogosławieństwo i przekleństwo. Błogosławieństwo, jeśli usłuchacie poleceń Pana, waszego Boga, które ja wam dzisiaj daję - przekleństwo, jeśli nie usłuchacie poleceń Pana, waszego Boga, jeśli odstąpicie od drogi, którą ja wam dzisiaj wskazuję, a pójdziecie za bogami obcymi, których nie znacie” (Pp 1:26-28)

Zapłacz nas sobą i tymi, którzy szli wraz z tobą tą samą drogą – drogą oszczerstw, obmowy, kłamstwa, donosicielstwa, płatnej protekcji, łapówkarstwa. Pamiętaj, że łzy mogą stać się łaską. Jeśli szczerze zapłaczesz nie tylko łzami oczu, ale łzami serca i sumienia, znów pojawi się w twoim życiu słońce radości, słońce nadziei, słońce miłości. Czy warto? Powiem ci, warto i trzeba, i należy. Życie twoje jest krótkie. Czy pójdziesz do Niego z tym, co czyniłeś? Święty Augustyn, mówi o dwóch pokusach: bogactwie, które może stać się chciwością, oraz o próżności. Ten, kto bierze mięso, aby zabrać je owcy, czerpie korzyści, robi interesy i jest przywiązany do pieniędzy: staje się skąpcem, a także bardzo często dopuszcza się symonii. Albo przywłaszcza sobie wełnę ze względu na próżność, żeby się chwalić”.

Amicus