Słuszność ma red. Jan Pospieszalski, kiedy przekonuje nas, że warto rozmawiać. Powiedzielibyśmy, że niekiedy prowadzenie dyskusji z osobami o braku predyspozycji do kulturalnej rozmowy nie ma sensu. W najlepszym razie odejdziemy z poczuciem wylania potoku niepotrzebnych słów – bo i tak odbiły się od ściany, w innym – „wyłapiemy” kilka obelg i lekko nadszarpiemy swoje struny nerwowe. Warto jednak pamiętać, że jeśli nie ktoś, to my możemy wynieść z takiej dyskusji korzyść. Nawet natrafienie na taką ścianę oporu – a czasem i nienawiści – może wydać owoce. Bóg wielokroć dopuszczał zło, aby w efekcie uzyskać większe dobro (poza tym – nie ma zła bez cierpienia, a ono z kolei udoskonala).

Ten nieco przydługi prolog wprowadzić ma nas w narrację o niedawnym moim spotkaniu z przyjacielem z dawnych lat i mimo, iż samo spotkanie wydało z siebie bezowocną i dość napiętą dyskusję, to jednak w głowie autora zrodziło się dość ważne spostrzeżenie. Często powracam do problemu działalności Szatana w rzeczywistości w jakiej przychodzi nam egzystować. Istota sukcesu powyższej istoty leży w zamazaniu w świadomości ludzkiej istnienia, a nade wszystko realnej działalności Szatana. Tak długo jak pozostaje on w ukryciu, jak długo człowiek nie dostrzega zagrożenia – tak długo demon pozostaje zwycięski. Nie rozumiem w tym kontekście działań zmierzających ku temu, aby osobom domagającym się prawdy, a także kary za popełnione winy odbierać głos w imię faktu, że sami świętymi nie są, bo przebaczenie jest najwyraźniej JEDYNĄ cnotą. Może warto w tym miejscu wyjaśnić, że nikt nie pozostaje bez winy. Prawdziwe przebaczenie jest zjawiskiem przepięknym i wręcz niezbędnym do zbawienia ludzkiego. Niemniej pamiętajmy, że miłosierdzie idzie w parze ze sprawiedliwością, a każdy z nas ma prawo się jej domagać. Warto pamiętać, że rozumowanie odrzucające sprawiedliwość (wina i kara), prawdę i prawo ludzi do jej domagania się, prowadzi do niebezpiecznego stwierdzenia, że piekła nie ma. A skoro tak, to nie ma i Szatana. Cel Złego staje się osiągnięty. Katolik winien mieć tą przewagę, że – nawet, gdy bardziej niż inni – grzeszy, to ma (przynajmniej powinien mieć) tego świadomość. I walczy. Ma świadomość z kim i, że nie jest w tej walce sam. To pierwszy krok do zwycięstwa.

Kończąc zaznaczmy tylko, że naszym przeciwnikiem jest istota po stokroć inteligentniejsza od każdego z nas. Dowodem niech będzie choćby to, że wielu uwierzyło w to, że nie istnieje, a w najlepszym razie lekceważy sobie zagrożenie, jakie – dosłownie – w każdej chwili dybie na duszę ludzką. Szatan ma świadomość, że przegra na końcu. Toteż jedyne o co mu chodzi, to zadać jak najwięcej cierpienia, odebrać jak najwięcej dobra – a środkiem do tego jest kłamstwo. I posługuje się nim każdego dnia, i to tak perfekcyjnie, że potrafi nawet zaburzyć pojęcie dobra w umyśle ludzkim.

A jednak odwagi! Chrystus już raz zwyciężył śmierć. I nie był to ostatni raz. W naszej walce nie jesteśmy sami, a świadomość, że przeciwnik działa to podstawowy warunek zwycięstwa. Sami bądźmy czujni i wyczulajmy na to innych.

Marcin Jakóbczyk