Coraz częściej jesteśmy świadkami zabijania człowieka, często niewinnego. Coraz to obiegają w mediach informacje o szaleństwach pozbawiania życia dzieci, ludzi młodych czy starszych. Ofiarami zazwyczaj stają ludzie niewinni. Nie o takim jednak tylko zabijaniu trzeba mówić. O zabijaniu, które nie ma wprost wyrazistych znamion zabijania, ale w konsekwencji prowadzi do pozbawienia życia: duchowego czy fizycznego. A ten, kto zabił człowieka, zabił w nim życie, pozbawił go życia - nie ważne w jaki sposób, jest zabójcą. Trzeba to nazywać po imieniu. Okazuje się jednak, że coraz częściej zabójcami stają się ci, którzy generalnie są po stronie życia, ale ich działania, decyzje, zachowania, są działaniami prowadzącymi do pozbawienia życia drugiego człowieka. Jest to często ukryta w psychice takiego człowieka degeneracja, która jest w takim samym stopniu niebezpieczna, jak zwykłego zabójcy, którego łatwiej rozpoznać, że jest zabójcą, że ma bardziej jasno sprecyzowany cel: zabić człowieka.

W grupie tych, którzy są ukrytymi zabójcami są często ludzie z naszego otoczenia. Oni w duchu zazdrości, zawiści, nienawiści podejmują takie działania, by daną osobę w etapach, z premedytacją, w duchu stoickiego „spokoju” pozbawić życia. Ów stoicki spokój jest jedynie parawanem precyzyjnie zaplanowanych działań: wydawanie poleceń, dekretów, nacisków, zmuszanie innych do działań wbrew sumieniu, kradzież, łapówkarstwo, donosicielstwo, pozbawianie innych środków do życia, egzystencji – to nic innego jak zabijanie człowieka. Innym razem bywa, że ów zabójca pozornie milczy, unika decyzji, nie zabiera głosu, czyni wrażenia pseudoprzyjaciela, a w konsekwencji jest to bardzo groźny osobnik, mało czytelny na zewnątrz, skryty, chroniący się za innymi. Przy innej okazji i w innej materii osoby te sami chronią przestępstwa, kamuflują zło, stają po stronie fałszu, kłamstwa, aby tylko nie stracić wpływu na bliskich sobie współzabójców.

Kardynał Gianfranco Ravasi Przewodniczący Papieskiej Rady Kultury przed paroma dniami odniósł się do takich sytuacji nazywając je mianem mafii. Przewodniczący przestrzegł, że istnieje ryzyko, iż zorganizowana przestępczość może instrumentalnie wykorzystywać religię oraz religijność ludności dla swoich nieetycznych celów. Trzeba zawsze mówić jasno, powtarzać, jak to uczynił Jan Paweł II na Sycylii, że mafiosi są poza Kościołem, mimo że posługują się wszystkimi symbolami religijnymi - dodał kardynał. Związki między sferą świętości a mafią to „zjawisko zakorzenione i utrwalone od dłuższego czasu, a wykorzystywanie religii przez nią to bluźnierstwo” - powiedział przewodniczący Papieskiej Rady Kultury kardynał Gianfranco Ravasi. Dodał też, że „wyznawanie wiary przez mafiosów to wyraz „zdegradowanej religijności”. Jeśli dochodzi do tego, że ktoś modli się zanim pójdzie zabić drugą osobę, to mamy do czynienia z totalną degeneracją, bluźnierstwem - oświadczył watykański hierarcha podczas publicznej debaty z dwoma włoskimi prokuratorami do walki z mafią. Zapewnił jednocześnie, że zdaje sobie sprawę z tego, jak trudno jest występować przeciwko mafii proboszczowi w małej miejscowości, w której jest ona bardzo silna.

Nam pozostaje być czujnym i wrażliwym na tego typu działania. Nie wolno nam chować głowy w piasek. Niekiedy za cenę upokorzenia, prześladowania, eliminacji, trzeba nam o tym nie tylko mówić, ale głośno wołać. Tego typu zło nie może być jedynie otoczone modlitwą, ale konkretnym działaniem. Kardynał Ravasi pytany o to, co musi zrobić Kościół w obliczu tego zjawiska, odparł, że „konieczna jest edukacja i stała obecność u boku najmłodszych i całych rodzin”.

Redakcja