Któż by nie chciał być szczęśliwym. Szczęcie ma jednak różne oblicza. Do niego prowadzą różne drogi. Daniel, którego przed laty poznałem także marzył o szczęściu. Początkowo jako dziecko i jednocześnie dalszy mój sąsiad, a potem jako dorastający młodzieniec grający w piłkę nożną. Z początku to małe sukcesy, a potem otrzymywane medale utwierdzały w nim przekonanie, że będzie szczęśliwym człowiekiem. W tej nadziei wzrastał, w tej nadziei odkrywał swoje talenty. Nadszedł czas poznania drugiej osoby, która także miała mu dać szczęście. W uroczystym dla nich dniu powiedzieli sobie – będziemy razem. I byli. Ten uroczysty dzień, to dzień wspólnego zamieszkania. W takim rzekomo współczesnym stylu – z małym psiakiem. W chwilach wolnych Daniel często brał psiaka na kolana i prowadził z nim dialog. Bawiąc się z nim zadawał mu wiele pytań, a kreowane przez Daniela odpowiedzi w imieniu psiaka stanowiły łut szczęścia. Kolejne mecze, zwycięstwa, medale, puchary coraz mniej dawały satysfakcji Danielowi. Dalekie wspólne podróże z Elą stawały się zbyt już monotonne. Ilekroć powracali do siebie z podróży do domu, Daniel powracał do dialogu ze swoim pupilem. Praktyka owego dialogu stawała się normą dnia codziennego. A czas życia coraz bardziej dawał się we znaki. Dolegliwości zdrowotner sportowca, kontuzje tworzyły przykre przeżycuia codzienności. Zadawane pytania pupilkowi i hipotetyczne odpowiedzi Daniela, coraz mniej dawały mu zadowolenia. Dla lepszego nastroju i pobudzenia własnej kreatywnej wyobraźni, Daniel zaczął sięgać najpierw po alkohol, a potem po narkotyki. Pupilek schodził na plan dalszy. Brak właściwego dialogu pozostawał poza zasięgiem satysfakcji.
Daniel i Elżbieta postanowili kiedyś, że będą żyć wyłącznie dla siebie i swego ukochanego pupila. Ilekroć bliscy pytali ich o założenie rodziny, o ślub, z iście dla siebie swoistym uśmiechem i ironią odpierali, że chcą żyć nowocześnie. I żyli. Szkoda tylko, że do pewnego czasu. Kiedyś mały pupilek stał się zniedołężniałym psem, który powoli był zawadą dla „nowoczesnych”. Stara psina leżąca w kącie, coraz bardziej stawała się dla nich uciążliwa. Oto, któregoś dnia zapakowano ją do samochodu zawieziono do weterynarza w celu uśpienia. „Nowocześni” na chwilę odzyskali radość i spokój. Wyczerpanie codziennych tematów dwojga „nowoczesnych” nie sprzyjało budowaniu i podtrzymaniu bliskich wzajemnych relacji. Nawet pozycie seksualne stanowiło dla coś w rodzaju bariery. A w domu wiało pustką. Nie zdecydowali się na kolejnego psiaka. Daniel coraz częściej sięgał po mocniejsze trunki i używki. Cisza domowa, pustka wokół nich i w nich, doprowadzała Daniela do coraz częstszego szaleństwa. Elżbieta zaczęła dzielić los swoje kochanka – bo nie męża. Oboje stawali już wobec siebie jako winni powstałej sytuacji, zakrapiając sie przy tym mocnym trunkiem. Wzajemne obwinianie, rachunki krzywd, postronki nerwów, rozbudowywane katalogi kuchennej łaciny – oto obraz ich szczęścia.
W dniu wczorajszym otrzymałem wiadomość: „Pogrzeb Daniela odbył się tuż po świętach Bożego Narodzenia ubiegłego roku. Liczył zaledwie 42 lat życia. Przyczyna zgonu narkotyki. Jego kochanka Elżbieta jest u swoich rodziców, bowiem jej stan zdrowia wymaga ciągłej opieki”. Piekna recepta na szczęście! Prawda? Czego i dlaczego zabrakło? Na pytanie to nie odpowie nam juz ani psiak, ani Daniel.Zatem pytajmy dalej. Czego i dlaczego zabrakło? Chciałoby się to pytanie pozostawić każdemu czytelnikowi. Jednak bliskość moich dawnych znajomych, kres życia Daniela i tragizm Elżbiety, nie pozwalają mi na zakończenie tej smutnej historii. Zapytasz wieć Czytelniku: jaka jest moja odpowiedź? Odpowiedzią na dwukrotnie przywołane pytanie, jest wspomnienie z lat mego dzieciństwa, mojej młodości. Miałem niewykształconych, prostych, pochodzenia chłopskiego rodziców. Ale chcę jasno podkreślić, że miałem bardzo mądrych, prostolinijnych, głęboko wierzących rodziców. Ich szczęście, to wiara, ich szczęście to dzieci, ich szczęście to pokora, skromność, ubóstwo. Dwie drogi życia. Tak bliskie, a jednoczesnier tak dalekie.
Czytelniku - młody, starszy, prosty, ten zwyczajny, z ulicy. Bardziej owe słowa kieruję teraz do Ciebie, który zwiesz się „nowoczesny, postępowy, dzisiejszy”. Czy chciałbyś podzielić los Daniela i Elżbiety? Co za pytanie – powiesz. Pewno chętnie dodasz, to jakaś prowokacja? Nie, to współczesna rzeczywistość. Być może twoje myślenie, a może już Twoje życie, jest drogą Daniela? Masz pasiaka, kotka, jakiegoś potworka? Sam fakt posiadania tych istot jeszcze nie przekreśla Twojego szczęścia. Jeśli zaś posiadasz sposób myślenia Daniela, Eli, to pamiętaj, że jest to już ten czas, który winien prowadzić Cię na przygotowanie ostateczne rachunku sumienia i na początek podjęcia formalności testamentowych. Szczęście nie zależy od warunków zewnętrznych. Zależy ono od warunków wewnętrznych. Twój sposób myślenia, postępowania, marzenia - jest drogą do prawdziwego szczęścia. Szczęście nie jest czymś, co przychodzi gotowe. Ty masz je budować na zaufaniu: Bogu i ludziom. Budować je na pokorze, na prostocie serca. Do szczęścia nie jest potrzebne wygodne życie, lecz zakochane serce w Bogu i człowieku. Szczęście dla kobiety i mężczyzny, to świadomość, że kiedy wieczorem wraca do domu, dziecko nasłuchuje jego kroków. Kto ma tę świadomość oczekiwanego i powracajacego, zapewne czuje się szczęśliwy, nie starzeje się, jest wciąż młodym i szczęśliwym. Szczęście bierze się z tego, co człowiek ma w duszy. Jeśli jeszcze nie wiesz, czy jesteś szczęśliwy, to przynajmniej niech sam ten fakt, że jesteś człowiekiem, niech będzie drogą do poszukiwania prawdziwego szczęścia.
Amicus